اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٨٩ - شدره کبیر
١١٤٤ق در اصفهان وفات یافته است.[١]
از تألیفات او «رساله در تحقیق بداء» است که آنرا در سال ١١٦٣ کتابت نموده اند و به شماره ١٠٩١٠ در کتابخانه وزیری یزد نگهداری می شود.[٢] وی همچنین بر کتاب «معالم» حاشیه نوشته است.[٣]
حاج ملّا محمّد شفیع خوئی
حاج ملّا محمّد شفیع خوئی بن ملّا محمّد بن ملّا ابوالقاسم بن ملّا احمد خوئی بن ملّا علی چورسی بن ملّا دولتعلی قراجه داغی، عالم فاضل متّقی [از علماء معروف قرن سیزدهم هجری] در خوی از شهرهای آذربایجان متولّد گردیده و پس از تحصیل مقدمات نزد علمای آذربایجان به عتبات عالیات رفته و نزد علمای عالیقدر شیخ جعفر کاشف الغطاء نجفی، سیّد محمّد مهدی بحرالعلوم و سیّد محمّد مجاهد درس خواند و به درجه اجتهاد نائل شد. و پس از پایان تحصیل به زادگاه خود مراجعت کرد. او در آنجا مشغول ارشاد مردم و حل مشکلات شرعی آنان بود تا اینکه ایران و روسیه آغاز شد و او به ناچار با خانواده از خوی مهاجرت کرده و به [دعوت جمعی از تجّار و اخیار اصفهان از جمله حاجی دوست محمّد خوئی، میرزا محمّد کاظم (مشهور به میرزا کوچک) و پسرش میرزا علینقی به] اصفهان آمد و در محلّه بیدآباد ساکن شده و در مسجد میرزا باقر به اقامه جماعت پرداخت و به حل مشکلات شرعی مردم و مرجعیت و فتوا و تدریس علوم دینی مشغول شد.
[او فقیهی متبحّر و اصولی مبرّز و ادیبی توانا و صاحب خلق حسنه و مورد احترام عموم علماء و فضلاء و طبقات مختلف مردم بود و علمای بزرگ اصفهان در آن عهد
[١] تراجم الرّجال، ج٢، ص٧١١.
[٢] فهرست وزیری، ج٣، ص٩٦١.
[٣] الذریعه، ج٦، ص٢٠٦.