اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٧ - سیّد سینا کشفی
سارنج (کمانچه زن» پسر برادر اوست.[١]
شعیا نبی علیه السلام
شعیا، از بزرگان قوم یهود در اصفهان و به روایتی از پیامبران آنان بوده و پس از وفات در قریه «خُشینان» از توابع یهودیه [در اصفهان قدیم] مدفون شده و قرن ها بعد یکی از سادات عالیقدر مقیم اصفهان یعنی «اسماعیل» از احفاد امام حسن مجتبی علیه السلام در جوار قبر «شعیا» مدفون شد و آنجا به امامزاده اسماعیل معروف شد.
در حال حاضر بقعه شعیا جنب بقعه امامزاده اسماعیل واقع شده و یک ضریح چوبی بر روی قبر نصب شده است.
خواجه شعیب جوشقانی
خواجه شعیب جوشقانی کاشانی، از شعرای قرن یازدهم هجری است. در اصفهان ساکن و در زمان شاه عباس اوّل وزیر زراعت ارامنه بود. در فنون شعر و ادب مهارت داشت و میرشوقی از بستگان او در شعر و ادب از محضر او استفاده کرد. سال وفات او معلوم نیست. مثنوی «وامق و عذرا» از سروده های اوست.
از اوست:
لبت ز خنده نمک بر جراحت جان ریخت نمک ز تنگی جابر لب نمکدان ریخت
زمانه دفتر اوصاف حسن یوسف را ز شرم روی تو برد و به چاه کنعان ریخت[٢]
[١] تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان)، ص٢٤٨.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١١٢ و ١١٣؛ تذکره شمع انجمن، ص٣٦٥؛ تذکره حسینی، ص١٧٧؛ کلمات الشعراء، ص٦١؛ تذکره غنی، ص٧٤؛ تذکره آتشکده: بخش سوم، ص٩٥٠؛ تاریخ فرهنگ و هنر جوشقان قالی، صص ١٨٨ و ١٨٩؛ الذریعه، ج٩، ص٥٢٩ و ج١٩، ص٣٣٠.