اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٥ - سیّد سینا کشفی
حاجی شریف قناد اصفهانی متخلّص به «منشور» شاعر ادیب [از سخنوران قرن یازدهم هجری] در جوانی مانند پدرش در قنادخانه به کار مشغول بود. امّا از آن پیشه دست کشیده و اوقات خود را صرف شعر و مصاحبت با ادباء نمود. طبعش خالی از لطف نبود، امّا به عسرت روزگار می گذرانید.[١] [در سال ١٠٧٥ق در اصفهان وفات یافته و در مزار امامزاده اسماعیل اصفهان مدفون شد.[٢]]
از اوست:
دید سروت را و آغوشش ز حسرت باز ماند بال قُمری چو کمان در حسرت پرواز ماند
خواجه محمّد شریف هجری طهرانی
خواجه محمّد شریف هجری طهرانی، از شعرای قرن دهم هجری. از اهالی طهران و برادرزاده امیدی طهرانی است. ابتدا وزیر محمّد خان تکلّو حاکم خراسان بود. پس از فوت او به خدمت شاه طهماسب درآمد و از طرف او وزیر دارالعباده یزد شد. مدّتی بعد از آن منصب عزل و به وزارت اصفهان منصوب شد. او سالها در اصفهان ساکن بود و با شعراء و ادبای اصفهان معاشرت و مجالست داشت. دو تن از شعرای متوسط اصفهان «سلامی» و «کلامی» که دو برادر بودند هر روز شعری نزد او آورده و از او صله طلب می کردند. او در هجو دو برادر چنین سرود:
دو چیز است بدتر ز تیغ حرامی کلام سلامی، سلام کلامی
هجری طهرانی عاقبت به یزد رفته و در سن حدود ٧٠ سالگی در سال ٩٨٢ق وفات یافت.
از اوست:
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٩٤؛ تذکره روز روشن، صص ٧٧١ و ٧٧٢.
[٢] قصص الخاقانی، ج٢، ص١٢٦.