اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٧٤ - سیف اللّه خادم راوندی
«جزه» (به کسر جیم و زاء)، از دهات کوهپایه اصفهان است.
ملّا محمّد شریف سرمدی اصفهانی*
ملّا محمّد شریف اصفهانی متخلّص به «سرمدی» از شعراء و دانشوران اواخر قرن دهم ا وایل قرن یازدهم هجری است.
از اصفهان به هند مسافرت کرده و در دربار جلال الدّین اکبر شاه پادشاه آنجا مرتبه ای بلند یافت و چندی مناصب دولتی را برعهده داشت. عاقبت در سال ١٠١٥ق در هندوستان وفات یافت. در نظم و نثر یدی طولی داشت و شعر نیکو می سرود ابتدا «فیضی» تخلّص می کرد، امّا چون «فیضی دکنی» هم آن تخلّص را داشت، به ناچار آن را به «سرمدی» تغییر داد.
از اوست:
عشق آنقدر خوش است که عاشق به راه دوست جایی رسد که یار طلبکار او بود[١]
محمّد شریف مجلسی
محمّد شریف مجلسی [از فضلاء خاندان مجلسی اصفهان در قرن سیزدهم هجری[ در سال ١٢٢٥ق نسخه ای از کتاب «محرق القلوب» تألیف: مولی مهدی نراقی را به خط نسخ کتابت نموده است.[٢]
حاجی شریف منشور اصفهانی
[١] تذکره روز روشن، ص٣٥٣؛ کاروان هند، ج١، صص ٥٤٧-٥٥٠؛ تاریخ نظم و نثر، صص ٤٢٨ و ٨٢٢.
[٢] فهرست گوهرشاد، ص١٧٢؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج١، ص٣٥٤.