اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٢١ - سعید قصری اصفهانی
سجع او «سلمان منا اهل البیت» بوده است.[١]
میرزا سلمان جابری
میرزا سلمان جابری بن علی، شاعر ادیب [از شعرای قرن دهم هجری] از رجال و اعیان دولت صفویّه و جدّ خاندان جابری انصاری اصفهان. [پدرش چند سال وزیر ابراهیم خان ذوالقدر حاکم فارس بود. او در شیراز به کسب علم و ادب پرداخته و به خدمات دیوانی مشغول شد. در زمان شاه طهماسب صفوی ناظر بیوتات سلطنتی شد. شاه اسماعیل دوم او را به وزارت برگزیده و پس از مرگ او، در زمان سلطنت سلطان محمّد خدابنده به لقب «اعتماد السلطنه» ملقّب گردیده و منصب وزارت اعظم دولت صفوی را برعهده گرفت. نفوذ و قدرت او در دربار صفویه و تسلّط و چیرگی او بر ارکان دولت و مملکت نگرانی و حسادت را در بین برخی دولتمردان و امرای قزلباش برانگیخت تا جایی که توطئه چیدند تا او را از پیش پای خود بردارند. آنان از ضعف و بی کفایتی شاه استفاده کرده و در سال ٩٩١ق در هرات او را به قتل رسانده و اموالش را مصادره کردند.
شعر را نیکو می سروده و در علوم زمان خود خصوصا حساب و سیاق مهارت داشته است.
از اوست:
عنان زلف به چشمان فتنه بار مده به دست مردم پرفتنه اختیار مده
ز زلف پرده به رخسار لاله گون مفکن کلید گنج سعادت به دست مار مده[٢]]
[١] فهرست مجلس، ج١٢، ص١٧٩.
[٢] احسن التواریخ، صص ٦٥٥ و ٧١٦؛ تاریخ عالم آرای عباسی، (چ ١٣٧٧ش)، ج١، صص ٤٤١-٤٤٥؛ تذکره آتشکده (بخش سوم از نیمه نخست)، ص٩٤٦؛ تذکره روز روشن، ص٢٦٣؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «سلمان»، ص٦٠١؛ تاریخ نظم و نثر، صص ٤٦١-٤٦٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥١٣؛ منتخب اللطایف، ص٣٣٠؛ تذکره مجمع الخواص، ص٤١.