اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٤٧ - محمّد زمان حسینی اصفهانی
متقارب به نظم کشیده و آن را «چهارده گنج مثنوی» یا «مثنوی روضه المؤمنین» نام نهاده است، که در کتابخانه حاج محمّد نخجوانی در تبریز موجود بوده است. از اوست:
رایحه خلق او نفحه عنبر ببرد چاشنی نطق او رونق شکر شکست
باد به هر سو که برد خاک سر کوی او مجمره عود سوخت، طبله عنبر شکست
صاعقه میغ او، شعله در اخگر نشاند شعشعه تیغ او، لمعه در اختر شکست
کلک تو از یک کنار بر ورق روزگار نامه بهزاد شست، خامه آذر شکست[١]
میرزا زین العابدین موسوی خوانساری
میرزا زین العابدین بن ابوالقاسم جعفر بن آقا سیّد حسین موسوی اصفهانی خوانساری، از علماء اتقیاء و مجتهدین بزرگ اصفهان.
وی در ٨ ذیقعده ١١٩٠ق در خوانسار متولّد شد و به اصفهان مراجعت کرده و در محلّه چهارسوق شیرازی ها ساکن شده و به تحصیل مشغول شد. اساتید او در خوانسار پسرعمویش سیّد ابوالقاسم بن سیّد حسن خوانساری و پدر دانشمند خود و سیّد محمّد مهدی خوانساری (صاحب رساله ابوبصیر) بوده اند. او پس از آن به نجف اشرف مهاجرت کرده و ادامه تحصیل داد. آنگاه به اصفهان آمده و از درس حاج محمّد ابراهیم کلباسی، ملّا علی اکبر اژه ای و ملّا علی نوری بهره برده و از جمعی از علماء از جمله میر محمّد حسین امام جمعه، حاج سیّد محمّد باقر حجه الاسلام، آقا سیّد محمّد قصیر رضوی مشهدی، سیّد صدرالدّین محمّد عاملی، شیخ حسین بحرانی و حاج محمّد ابراهیم کلباسی موفق به اخذ اجازه گردید.
او عالمی دانشمند و زاهد و متّقی و مورد احترام علماء و مردم بوده و به قداست و عبادت شهرت داشته و اهل تهجّد و تزکیه و تهذیب بوده است و در مسجدی از محلّه
[١] تذکره دلگشا، صص ٤٢٧ و ٤٢٨؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، صص ١١٣٩ و ١١٤٠؛ الذریعه، ج٥، ص٣١٢؛ تذکره اختر، ص١٤١؛ تذکره سفینه المحمود، ج٢، ص٤٠٧؛ تذکره نگارستان دارا، ص٢٣٢؛ مکارم الآثار، ج٣، ص٨٦٩؛ ادبیات فارسی بر مبنای تألیف استوری، ج٢، ص٨٥٢.