اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٥ - شیخ رمضانعلی املائی خوزانی
گیلانی عارف مشهور است. از شاگردان آخوند ملّا علی نوری بوده، پس از تحصیل علوم ظاهر خدمت حسین علی شاه رسیده و در سال ١٢٢٢ق در سفر حج در کاظمین وفات یافته [است].
از اوست:
عمری به درِ مدرسه ها بنشستیم با اهل ریا و کبر و کین پیوستیم
از یک نظر عاشق رندی آخر هم از خود و هم از غیر خود وارستیم[١]
زاهر ثقفی اصفهانی
ابوالمجد زاهر بن احمد بن حامد ثقفی اصفهانی، از محدّثین عامّه اصفهان در قرن هفتم هجری است. وی در سال ٦٠٧ق متولّد شده و مَقدسی در اصفهان از او اخذ حدیث نموده است.[٢]
زاهر مغازلی
ابونصر زاهر بن محمّد بن ابوالقاسم مغازلی واعظ اصفهانی، از محدّثین و خطبای عامّه اصفهان در قرن ششم هجری. در اصفهان و رُستاق های آن به وعظ خطابه مشغول بود و چون اشعری مذهب بود، مردم اصفهان به او اعتقاد نداشته اند. او از ابوعلی حدّاد و ابوالقاسم ثقفی حدیث شنیده و ابوسعد سمعانی از او حدیث استماع کرده است.
اوائل محرّم سال ٥٣٧ق فوت شده است.[٣]
[١] طرائق الحقائق، ج٣، ص٢٣٣؛ ریاض العارفین، (چ١٣٠٥ش)، ص٢٦١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٦٩؛ مکارم الآثار، ج٣، ص٧٥٠؛ بیان المفاخر، ج٢، ص٢٣٤؛ الاصفهان: رجال و مشاهیر، ص٣٣٦؛ ریحانه الادب، ج٢، ص٣٥٥؛ رجال اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، ص٣٥٦.
[٢] جعفر بن ابیطالب، ص٢٣.
[٣] التّحبیر، ج١، ص٢٨٧.