اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٠١ - سیّد رضی علوی اصفهانی
البهیه» تألیف: محمّد بن قاسم اصفهانی معروف به دیلماج، در سال ١٠٨٤ق موجود به شماره ٦٨٩ در کتابخانه مدرسه فیضیه قم.[١] [٣. «فروع کافی» تألیف: شیخ کلینی، در سال ١٠٨٠ موجود به شماره ٨٤٩ در کتابخانه مجلس شورای اسلامی.[٢]]
شیخ رمضانعلی املائی خوزانی*
حاج شیخ رمضانعلی املائی فرزند ملّا غلامحسین، عالم فاضل و فقیه معاصر. در سال ١٣٣٣ق در سِدِه ماربین (خمینی شهر) متولّد شد. مقدمات را در زادگاه خود نزد سیّد مصطفی ابطحی آغاز کرد. سپس به اصفهان رفته و نزد علمای عالیقدر حوزه علمیه اصفهان شیخ اسماعیل معزی، سیّد محمّد باقر ابطحی، شیخ محمّد باقر قزوینی، سیّد محمّد باقر درچه ای، ملّا محمّد جواد فریدنی، حاج آقا رحیم ارباب، سیّد عباس صفی دهکردی، میرزا علی آقا شیرازی، سیّد علی اصغر برزانی، شیخ محمّد علی عالم حبیب آبادی، سیّد مهدی حجازی فروشانی ادامه تحصیل داد. سپس به قم رفته و در درس خارج آیات عظام گلپایگانی، مرعشی نجفی، حاج آقا حسین بروجردی و سیّد محمّد تقی خوانساری حاضر شد و به اجتهاد نائل آمد.
او سالها در مدرسه جده بزرگ اصفهان به تدریس فقه و اصول مشغول بود و در کنار آن به اقامه جماعت در مسجد قائمیه خمینی شهر و حلّ مشکلات شرعی مردم و ترویج دین پرداخت.
او عالمی متواضع و فقیهی متبحّر بود و عمر خود را با نیکنامی و رعایت تقوا سپری نمود تا اینکه سرانجام در روز جمعه ٢٠ محرم ١٤٢٨ق برابر با ٢٠ بهمن ١٣٨٥ش وفات یافت و در امامزاده سیّد محمّد خمینی شهر مدفون شد.
فرزند برومندش شیخ محمّد حسین املائی، عالمی شایسته و انقلابی و مبارز بود که
[١] فهرست فیضیه (استادی)، ج١، ص١١٢.
[٢] فهرست مختصر مجلس، ص٦٣٨.