اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٩٥ - رضا قلی تاراج قمشه ای
و گفتن شعر فارسی و ترکی مهارت به سزایی داشته است.[١]
ظاهرا منظور از منشی الممالک میرزا عبدالحسین نصیری طوسی اردوبادی است.
ملّا محمّد رفیع گیلانی*
ملّا محمّد رفیع بن ملّا محمّد مؤمن جیلی (گیلانی)، عالم فاضل، محدّث عالیقدر، محقّق مدقّق و ادیب اریب، از دانشمندان قرن یازدهم هجری.
وی نزد ملّا محمّد تقی مجلسی در اصفهان به تحصیل مشغول بوده و پس از آن نزد علّامه مجلسی به تلمّذ پرداخته و حضرت علّامه در سال ١٠٨٧ق جهت او اجازه نوشته است. او همچنین از شیخ محمّد حرّ عاملی در اواخر محرّم الحرام ١٠٨٨ق اجازه گرفته است.
برخی از تراجم نویسان به اشتباه تألیفات و اجازات او را به یکی از دانشمندان قرن دوازدهم هجری: محمّد رفیع بن فرخ گیلانی متوفی ١١٦٠ق نسبت داده اند.
این کتابها از ملّا محمّد رفیع بن محمّد مؤمن گیلانی است:
١. «شواهد الاسلام» در شرح اصول کافی ٢. «اجتهاد و تقلید» ٣. «نان و پنیر» که نسخه ای از آن در کتابخانه شیخ هادی کاشف الغطاء در نجف موجود است و محمّد علی بن یحیی در سال ١١٠٧ق در اصفهان آنرا کتابت کرده است.[٢]
رفیع الدّین جابری
رفیع الدّین بن مهدی جابری، از اعیان و افاضل اصفهان بوده و در عهد صفوی منصب مستوفی الممالک ایران را به عهده داشته است.[٣]
[او کتاب «دستور الملوک» را در باب نظام اداری و سیاسی دولت صفویه تألیف کرده که اولین بار مرحوم استاد محمّد تقی دانش پژوه در مجله دانشکده ادبیات دانشگاه
[١] احوال و آثار خوشنویسان، ج٣، ص٧٣٩.
[٢] فهرست مرعشی، ج٣١، صص ٢٦٧-٢٦٩ و ٢٧١؛ الکواکب المنتشره، ص٢٨٢؛ الذریعه، ج٢٤، ص٣٠.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥١٣.