اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١١٥ - رضا عطاپور
محمّد ضا شهمیرزادی
محمّد رضا بن حاج درویش شهمیرزادی کهدمی اردبیلی [از فضلاء قرن یازدهم هجری] شاگرد و مجاز از علّامه ملّا محمّد باقر مجلسی است. در اصفهان ساکن بوده و علّامه مجلسی در آخر روضه کافی در ٢٦ صفر ١٠٧٦ق برای او اجازه نوشته است. کتاب به شماره ٣٠٤ در کتابخانه آیت اللّه مرعشی در قم موجود است.[١]
محمّد رضا منصور اصفهانی
میرزا محمّد رضا طبیب اصفهانی متخلّص به «منصور» فرزند رجبعلی شاعر ادیب و طبیب دانشمند [در قرن سیزدهم هجری] در اصفهان در سال ١١٦٧ق متولّد شد. او نزد جمعی از علماء و حکماء به تحصیل پرداخته و از جمله در حکمت الهی از درس آقا محمّد بیدآبادی و در طب از محضر محمّد نصیر طبیب اصفهانی بهره گرفته و به طبابت مشغول شد. گویند به خاطر تجویز «شراب» به بیماران به «میرزا رضای شرابی» معروف بود.
وی سالها در کرمان در خدمت میرزا ابراهیم خان ظهیرالدّوله قاجار حاکم کرمان به طبابت مشغول بوده و سرانجام در سال ١٢٣٨ق وفات یافت. علاوه بر طبابت شعر نیز می سروده و «منصور» تخلّص می نمود.
از آثار او «دیوان اشعار» موسوم به «ابراهیم آباد» است که به شماره ١٤٠٨٦ در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است. همچنین کتاب «هادی المضلّین و زاد المتّقین» در علم کیمیا که آن را از یادداشت های استادش آقا محمّد بیدآبادی در سال
[١] فهرست مرعشی، ج١، ص٣٤٩؛ زندگینامه علّامه مجلسی، ج٢، صص ٣٠ و ٣١؛ اجازات الحدیث، ص٢٠٣؛ تلامذه العلّامه المجلسی، صص ٩٨ و ٩٩.