اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١١٣ - محمّد رضا شکیب اصفهانی
محمّد رضا راضی تبریزی، از شعراء و ادبای قرن یازدهم هجری و از تبریزیان ساکن محلّه عباس آباد اصفهان است.
او به شغل زرگری مشغول بود. مدّتی به هند رفته و از آنجا به تبریز بازگشت و مجددا به هند رفت. سال فوتش معلوم نیست.
این رباعی از اوست:
جان اگر از سینه ما شاد برون می آید کی خیال توام از یاد برون می آید
به امیدی که به سرو قد او دل بندد قمری از بیضه فولاد برون می آید[١]
سیّد محمّد رضا هرندی
سیّد محمّد رضا حسینی هرندی معروف به «حاج آقا رضا هرندی» فرزند سیّد محمّد حسین عالم فاضل، واعظ کامل. [در قرن چهاردهم هجری] از خطبای معروف اصفهان و محبوب و مقبول عموم طبقات بوده و بیانی دلنشین داشته و مردم را با مواعظ شافیه خود ارشاد می فرموده است. [در اصفهان نزد جمعی از علماء از جمله: شیخ محمّد علی فتحی دزفولی، سیّد محمّد مدرس نجف آبادی، شیخ علی مدرس یزدی، میر سیّد علی مجتهد نجف آبادی تحصیل کرده و سپس در نجف اشرف از محضر حضرات آیات آقا سیّد ابوالحسن اصفهانی و سیّد عبدالهادی شیرازی کسب فیض نموده است.]
سالها در اصفهان به موعظه و ارشاد مشغول بوده و در مسجد دارالشفا اقامه جماعت می نموده تا اینکه در سن ٨٥ سالگی در ٧ ربیع الثانی ١٤٠٢ق (مطابق ١٢ بهمن ١٣٦٠ش) وفات یافته و در تکیه شهدای اصفهان مدفون شد.[٢]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٦٠؛ دانشمندان آذربایجان، ص١٥٦؛ کاروان هند، ج١، ص٤٣٠؛ سخنوران آذربایجان، ص٣٦٦.
[٢] گلستان شهدای اصفهان در گستره تاریخ، (نسخه چاپ نشده)، ج١، ص٥٦؛ مزارات اصفهان، ص٣٦٣؛ تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان، ج٣، ص٣١٦.