وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرى‌ أَنِ اقْذِفِيهِ فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِي وَ عَدُوٌّ لَهُ وَ أَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي وَ لِتُصْنَعَ عَلى‌ عَيْنِي‌ إِذْ تَمْشِي أُخْتُكَ فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى‌ مَنْ يَكْفُلُهُ فَرَجَعْناكَ إِلى‌ أُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ لا تَحْزَنَ وَ قَتَلْتَ نَفْساً فَنَجَّيْناكَ مِنَ الْغَمِّ وَ فَتَنَّاكَ فُتُوناً فَلَبِثْتَ سِنِينَ‌ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلى‌ قَدَرٍ يا مُوسى‌ وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي.

طه (٢٠) ٣٧ و ٣٩-/ ٤١

٢٧١. مانع شدن سكونت در برج و باروهاى محكم براى نجات از مرگ و مردن، پندارى نادرست:

أَيْنَما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ ....

نساء (٤) ٧٨

نشانه‌هاى مرگ---) احتضار

نعمت مرگ‌

٢٧٢. مرگ و فانى شدن، از نعمتهاى خداوند براى جنّ و انس:

كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ‌ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ.

الرّحمن (٥٥) ٢٦ و ٢٨

٢٧٣. كفران نعمت انسان، در برابر نعمت حيات و مرگ:

وَ هُوَ الَّذِي أَحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ إِنَّ الْإِنْسانَ لَكَفُورٌ.

حج (٢٢) ٦٦

وقت مرگ---) همين مدخل، زمان مرگ‌

نيز---) اجل، برزخ، بهشت، جهنّم، رجعت، شهادت، قتل، ميّت‌

مُركِّب/ اسما و صفات‌

اين صفت فعلى الهى از باب تفعيل [تركيب‌] به معناى به هم پيونددهنده و مفهوم متعارف تركيب كردن است و يك بار در قرآن به معناى پيونددهنده صورت و تن آدمى ذكر شده است. [١] اين صفت الهى به صورت مطلق (مركب) در ادعيه آمده است. [٢]

فِي أَيِّ صُورَةٍ ما شاءَ رَكَّبَكَ.

انفطار (٨٢) ٨

مركّب---) قلم‌

مرواريد

مرجان، مرواريد خُرد [٣] و گوهرى سرخ رنگ است، كه از جانور دريايى داراى گونه‌هاى بسيار، به دست مى‌آيد. [٤] در اين مدخل از واژه «مرجان» استفاده شده است.

[١] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ١، ص ٦١٥

[٢] . جنّة الامان، ص ٣١٦؛ المقام الاسنى، ص ٩٥

[٣] . مفردات، ص ٧٦٤، «مرج»؛ نثر طوبى‌، ج ٢، ص ٣٩٢، «م‌ر ج ن»

[٤] . نثر طوبى‌، ج ١، ص ٣٩٢، «م ر ج ن»