قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ.

بقره (٢) ٩٤ و ٩٥

١٠. آرزو نكردن مرگ از سوى يهود، حجت پيامبر صلى الله عليه و آله بر ردّ ادعاهاى آنان مبنى بر ولىّ خدا بودن:

قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ وَ لا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ.

جمعه (٦٢) ٦ و ٧

١١. دعوت خداوند از يهوديان به آرزو كردن مرگ، در صورت صداقت در ادعاى اختصاص داشتن بهشت به آنان:

قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ.

بقره (٢) ٩٤

١٢. خوددارى هميشگى يهود از آرزوى مرگ، براى اثبات ادعاى اختصاص داشتن بهشت به آنان، به دليل اعمال زشت‌شان:

بقره (٢) ٩٤ و ٩٥

جمعه (٦٢) ٦ و ٧

١٣. آرزوى مرگ (شهادت) در راه خدا از سوى گروهى از مسلمانان حاضر نشده در غزوه بدر، بعد از اتمام آن:

وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ‌ [٢].

آل‌عمران (٣) ١٤٣

١٤. آرزوى مرگ از طرف مريم عليها السلام، هنگام زايمان، به دليل ترس از آبروريزى:

فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ إِلى‌ جِذْعِ النَّخْلَةِ قالَتْ يا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هذا وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيًّا.

مريم (١٩) ٢٣

١٥. جلوه‌گر شدن صحنه مرگ براى مجاهدان در غزوه احد، به دنبال آرزوى آن:

وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ.

آل‌عمران (٣) ١٤٣

١٦. آرزوى مرگ مداوم و مستمرّ جهنّميان:

وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِشِمالِهِ فَيَقُولُ يا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتابِيَهْ‌ يا لَيْتَها كانَتِ الْقاضِيَةَ خُذُوهُ فَغُلُّوهُ‌ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ‌ [٣].

حاقّه (٦٩) ٢٥ و ٢٧ و ٣٠ و ٣١

[١] . مخاطب اين آيه به قرينه آيات سابق بر آن، يهود است‌

[٢] . مقصود از مرگ «مرگ در راه خدا» يعنى شهادت، و خطاب به مؤمنان حاضر نشده در غزوه بدر است. (روح المعانى، ج ٣، جزء ٤، ص ١١١)

[٣] . مرجع ضمير «يا ليتها» مقدر است و از سياق آيه شريفه‌استفاده مى‌شود كه لفظى مانند «الموته» بايد در تقدير باشد، بنابراين پيام آيه چنين مى‌شود: اى كاش، مرگ نخستين، پايان حياتم بود!