ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٧٠ - ١ - ثروت اندوخته از ديدگاه اسلام

١ - ثروت اندوخته از ديدگاه اسلام ثروت اندوخته عبارت است از جمع نمودن و متراكم ساختن و راكد كردن مواد معيشت و پول و هر موضوع مؤثر در حيات انسانها كه معلول هدف قراردادن مالكيت در زندگى است ، با اين كه مالكيت مخصوصا از ديدگاه اسلام وسيله اى براى ادارهء معقول زندگى است .
مالكيت كه تقريبا عبارت است از اختصاص تصرف مطلق در يك موضوع به فرد يا اجتماع يا گردانندگان آن ، هنگامى كه جنبهء هدفى به خود مى گيرد انسان را مملوك و مملوك را مالك انسان مى نمايد ، بنا بر اين عشاق ثروت اندوخته ، بردگانى هستند كه ادعاى مالكيت بر اموال و نفوس جامعه دارند اگر ثروت اندوخته با ارشاد اقتصادى هيئت حاكمه به جريان بيافتد به طورى كه آسيب به حيات معقول انسانها وارد نسازد و حقوق اجتماعى و مقامى بىدليل براى دارندهء ثروت به وجود نياورد ، ممنوعيتى از نظر منطقى معمولى براى آن ديده نمى شود ، مشروط به اين كه آن ثروت ، محصول كار و كوشش يا ساير روابطى كه اجتماع آن را قانونى شناخته است ، بوده باشد . بهترين دليل براى اين مطلب كه ثروت اندوختهء مزاحم حيات ديگران ، ممنوع است چند نوع از آيات قرآنى است : نوع يكم - ممنوعيت كنز ( اندوختن ) اصول بنيادين معاش است ، مانند طلا و نقره كه با در نظرگرفتن وحدت ملاك همهء انواع پول را ( كه وسيلهء تبادل كالاها ، كار و كالا ، كار و كار است ) شامل مى گردد .
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الأَحْبارِ وَالرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ ) [١] ( آنانكه طلا و نقره را مى اندوزند و در راه خدا صرف نمى كنند ، آنانرا به عذاب دردناكى تهديد كن )

[١] التوبه آية ٣٤