ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٧١ - ٤ - عامل اشباع عواطف

< شعر > آن آتش موسى و عصا و يد بيضا يك شعله بد از نائرهء طور محبّت دشمن كه بسر پنجهء شمشير نشد دوست ديديم كه چربيد بر او زور محبّت بر نفس عطا غالب اگر گشت عجب نيست با شير ژيان پنجه زند مور محبّت < / شعر > سميعى عطا < شعر > بجز بناى محبّت كه تا ابد باقى است شود خراب به گردون اگر بر آرى كاخ < / شعر > صفائى نراقى < شعر > بنازم به بزم محبّت كه آنجا گدائى به شاهى مقابل نشيند < / شعر > طبيب اصفهانى < شعر > باشد به از گلى كه زند گلرخى به سر خارى كه در طريق محبّت بپا رود < / شعر > وصال شيرازى < شعر > بين بو العجبىهاى محبّت كه دلم بود يك قطره و عمريست كه جيحون رود از دل < / شعر > [١] هدايت طبرستانى < شعر > از گل و خاك برويند همه نخل و نهال اى محبّت تو چه نخلى كه ز دل مى روئى تا تواند گل خندان محبّت گردد غنچهء دل گره كينه نمى بايد كرد < / شعر > نورس قزوينى < شعر > گر آسايشى دارى از روزگار وصال عزيزان غنيمت شمار به جمعيّت دوستان روى نه پراكندگى را به يكسوى نه به دورى مكوش ار كه بدخوست يار كه خود دورى افتد سرانجام كار < / شعر > [١] امير خسرو دهلوى < شعر > نبينى كه چون با هم آيند مور ز شيران جنگى برآرند شور نظر كن بر آن موى تاريك سر كه باريك بينند اهل نظر چو تنهاست از رشته اى كمتر است چو پر شد ز زنجير محكمتر است < / شعر > [٢] سعدى

[١] رجوع شود به گلچين جهانبانى .
[١] رجوع شود به گلچين جهانبانى .
[٢] اين ابيات را اديب دانشور و محقّق متتبّع آقاى حسين آهى براى اين جانب فرستاده است .