ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١٧ - ترجمهء سخن هفتاد و هشتم

تفسير عمومى خطبهء هفتاد و هشتم
تفسير عمومى خطبهء هفتاد و هشتم ١ ، ٢ ، ٣ - اللَّهمَّ اغفر لى ما أنت أعلم به منّى . فأن عدت فعد علىَّ بالمغفرة ( پروردگارا بر من ببخشا آنچه را كه در بارهء من از من داناترى و اگر بار ديگر به خطائى كه كرده بودم برگردم ، بار ديگر با بخشش خود بر من عنايت فرما ) .
چه خطاها و معصيتهائى را كه بدون توجه به آنها يا با بىاعتنائى به پليديهاى آنها مرتكب مى شويم و نمى دانيم
چه خطاها و معصيتهائى را كه بدون توجه به آنها يا با بىاعتنائى به پليديهاى آنها مرتكب مى شويم و نمى دانيم مقدارى از خطاهائى را كه بدون توجه به خطا بودن آنها مرتكب مى شويم و يا خطا بودن آنها را مى دانيم ، ولى پليديهاى آنها را نمى دانيم در مواقعى است كه با يك عده استشهاد و استدلالهاى بىمورد خود را فريب مى دهيم ، اين خودفريبىها بجهت تكرار و اصرار به آنها تدريجا قبح و زشتى خود را از دست مى دهند و در نتيجه بدون اين كه از زشتى و پليدى آن خطاها كاسته شود ، آنها را مرتكب مى شويم و نمى دانيم كه چه گناهانى را انجام داده‌ايم و با خيال راحت هيچ توجهى به آن چه را كه انجام داده‌ايم ، نمى كنيم . بهمين جهت است كه خداوند در آيهء شريفه دستور به بندگان مى دهد كه بگويند : ( لا يُكَلِّفُ الله نَفْساً إِلَّا وُسْعَها لَها . . . ) [١] ( اى پروردگار ما ، ما را

[١] - البقرة آيه ٢٨٧ .