ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٢٣ - گناهان نگاهها و تلفظ بزشتىها و غفلت درونى و لغزشهاى زبان

اخلاص انجام مى دهد ، و اين عمل پوچ است . عمل با ظاهرى آراسته بوسيلهء اعضاى من نمودار مى گردد و قابل تفسيرات گوناگونى است و هيچ مختص ذاتى غير قابل ترديد ندارد . زبان مى گويد : قربة الى الله خالصا لوجهه الكريم انسان در اين موقع سه موجود متضاد است كه ممكن است در اين موقع خوشحال و هيجان ذوقى نيز داشته باشد ولى - < شعر > آتش پنهان و ذوقش آشكار دود او ظاهر شود پايان كار < / شعر > ٨ ، ٩ - اللَّهمَّ اغفر لى رمزات الألحاظ و سقطات الألفاظ و سهوات الجنان و هفوات اللِّسان ( اى خداى من ، بر من ببخشاى اشاراتى را كه با چشمانم نموده‌ام و الفاظ بىمعنى و باطل را كه گفته‌ام و اميال و تمنياتى را كه در دلم سر زده‌اند و لغزشهائى را كه با زبانم مرتكب شده‌ام ) گناهان نگاهها و تلفظ بزشتىها و غفلت درونى و لغزشهاى زبان در آن هنگام كه راه تلفظ و كتابت و ديگر وسائل ابراز مقصود زشت هموار نباشد ، نوبت به اشارات گوشهء چشمى مى رسد و آدمى در اين موقع كار پليد خود را با نگاههاى گوشهء چشم انجام مى دهد ، اين وسيله براى انجام كارهاى پليد باضافهء بوجود آوردن كار عينى ، بر خلاف كتابت بطور عموم و تلفظ در اغلب موارد ، خصوصيتى كه دارد اينست كه قابل استناد هم نيست ، يعنى اگر انسان براى ابراز مقصود كثيف خود ، بوسيلهء اشارات گوشهء چشم كار زشتى را انجام بدهد ، و يا سبب صدور كار زشت شود راهى براى اثبات استناد آن زشتى براى آن انسان وجود ندارد ، حتى اگر در همان لحظه عكسى از او برداشته شود ، مى تواند اشارهء چشم را حركتى معرفى كند كه عامل خاصى آنرا بوجود آورده است ، ولى با اين حال -