تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٣ - آسمان را برافراشت و براى هر چيز ميزانى قرار داد

برگها و اجزايى است كه از گياهان جدا مى‌شوند و گاه به وسيله بادها به هر سو پراكنده مى‌گردد، و به" كاه" نيز گفته شده است.

براى" ريحان" معانى زيادى گفته‌اند، از جمله: گياهان خوشبو، و هر گونه روزى است، و در اينجا مناسب همان معنى اول است.

نعمتهايى كه يكى از ديگرى گرانبهاتر و پرارزشتر است، نعمتهايى كه سراسر زندگى شما را در برگرفته، و هر يك نشانه روشنى از قدرت و لطف و مهر پروردگار است، چگونه ممكن است اينها را تكذيب كرد؟! اين استفهام، استفهام تقريرى است كه در مقام اقرار گرفتن مى‌آورند، و لذا در روايتى كه در آغاز سوره خوانديم به ما دستور داده شده است كه بعد از ذكر اين جمله عرضه داريم: پروردگارا! ما هيچيك از نعمتهاى تو را تكذيب نمى‌كنيم"" لا بشى‌ء من آلائك رب اكذب".

گرچه در آيات گذشته تنها سخن از انسانها به ميان آمده است و مطلقا سخنى از طايفه جن در ميان نبود، ولى آيات بعد نشان مى‌دهد كه مخاطب در ضمير" تثنيه" (كما) اين دو گروهند.

به هر حال خداوند با اين جمله انس و جن را در برابر اين واقعيت قرار مى‌دهد كه پيرامون اين مسائل بينديشند، و بعد بى آنكه نياز به تعليم ديگرى باشد از عقل خود اين سؤال را بكنند كه" آيا هيچيك از اين نعمتهاى الهى قابل انكار است" و اگر نيست چرا ولى نعمت خود را نشناسند؟ چرا شكر منعم‌