و در تفسير برهان از ابن شهر آشوب از انس بن مالك از كسى كه او نامش را برده ولى انس فراموش كرده، از ابى صالح، از ابن عباس روايت آورده كه گفت: در آيه‌(وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ) منظور از نبيين محمد ٦ و منظور از صديقين على است، كه اولين فردى بود كه رسول خدا ٦ را در دعوى نبوت تصديق كرد، و منظور از شهدا على و جعفر و حمزه و حسن و حسين : است‌[٢].

مؤلف قدس سره: در اين معنا اخبار ديگرى نيز هست.

و در كافى از امام باقر (ع) روايت شده كه فرمود: ما را با تقواى خود كمك كنيد، زيرا كسى كه خدا را با ورع- تقوا- ديدار كند، نزد خدا فرحى خواهد داشت، چون خداى عز و جل فرموده:(وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ ...) و بعد از تلاوت آيه فرمود: آرى نبى از ما است صديق هم از ما است، شهدا و صالحون نيز از مايند[٣].

و در همان كتاب از امام صادق (ع) روايت آورده كه فرمود: مؤمن دو قسم است، يك مؤمن است كه به شرايط خداى تعالى آن شرايطى كه با وى شرط كرده وفا مى‌كند، چنين مؤمنى با نبيين و صديقين و شهداء صالحين خواهد بود، كه رفقاى خوبى هستند، و از كسانى خواهد بود كه خودش شفاعت ديگران مى‌كند، و كسى شفاعت او را نمى‌كند- چون حاجتى به شفاعت ديگران ندارد- زيرا نه در دنيا دچار دلواپسى‌ها مى‌شود، و نه در آخرت هول و هراسهاى آن تهديدش مى‌كند.

قسم دوم مؤمنينى هستند كه احيانا لغزشى مى‌كنند، چنين مؤمنى مانند خامه زراعت است، از هر طرف كه نسيم آن را خم كند خم مى‌شود، چنين كسى هم اهوال دنيا تهديدش مى‌كند، و هم اهوال آخرت، خودش كسى را شفاعت نمى‌كند، ولى شافعان او را شفاعت مى‌كنند، و سرانجام كار او خير است‌[٤].

مؤلف قدس سره: در كتاب صحاح اللغه كلمه (خامة) به شاخه سبز گياه معنا شده‌[٥]،

[١] الدر المنثور ج ٢ ص ١٨٢.

[٢] تفسير برهان ج ١، ص ٣٩٣.

[٣] اصول كافى ج ٢ ص ٧٨ حديث ١٢ دار الكتب الاسلاميه.

[٤] اصول كافى ج ٢ ص ٢٤٨ حديث ٢ دار الكتب الاسلاميه.

[٥] صحاح اللغه ج ٥ ص ١٩١٦.