ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٦٦٣ - اولوا الامر، على بن ابى طالب(ع) و اوصياى پس از اويند

اين بود گفتار صاحب صحاح، و وقتى گفته مى‌شود: كفات فلانا فانكفاء معنايش اين است كه من فلانى را برگرداندم، و او برگشت، و منصرف شد، و امام (ع) در اين كلام خود به مطلبى اشاره دارند كه ما نيز در تفسير آيه‌(صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ)[١] به آن اشاره كرديم، و گفتيم مراد از نعمت در جمله‌(أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ)، نعمت ولايت است، و در نتيجه آن آيه منطبق مى‌شود با آيه شريفه:(أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ، الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ)[٢]، كه مى‌فرمايد دارندگان ولايت يعنى آنها كه ايمان آوردند، و تقوا پيشه كردند، اندوهى و ترسى ندارند، و خلاصه بيم حوادث راهى به دل اولياى خدا ندارد چون اولياى خدا غير از خدا كسى را ندارند، (خدا ما را از اين نعمت بزرگ محروم نفرمايد بمحمد و آله الطاهرين (صلوات اللَّه عليهم اجمعين).

[١] سوره فاتحه آيه ٧.

[٢] سوره يونس آيه ٦٢- ٦٣.