مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠ - شرح و تفسير

٣- «وَ فَرْعُها فِى السَّماءِ»؛ سومين ويژگى اين درخت رشد صعودى آن است؛ يعنى شاخه‌هاى اين درخت به طرف آسمان رشد مى‌كند.

بى شك مأموريّت و نقش ريشه‌هاى فرو رفته در زمين استحكام درخت و تغذيه رسانى به تنه و شاخ و برگ آن است؛ امّا آنچه جاى پرسش دارد اين است كه شاخه‌هاى سر به فلك كشيده آن چه نقشى دارد؟

وجود شاخه‌هاى رو به بالا و سر به آسمان كشيده، آثار و فوايد مختلفى دارد كه به برخى از آن اشاره مى‌شود:

الف: شاخه‌هاى سر به فلك كشيده از هوا بهتر استفاده مى‌كنند و جريان تنفّس را شايسته‌تر انجام مى‌دهند؛ چه اينكه برگ درختان نيز تنفّس مى‌كنند و عجيب اينكه بازدهى تنفّس درختان درست بر عكس بازدهى تنفّس انسان است؛ يعنى درختان در جريان تنفّس خود، كربُن هوا را مى‌گيرند و اكسيژن موجود در درخت را پس مى‌دهند؛ بر عكس دستگاه تنفّسى انسان كه اكسيژن موجود در هوا را مى‌گيرد و كربن موجود در بدن انسان را به هوا انتقال مى‌دهد.

فلسفه اين جريان معكوس آن است كه اگر جريان تنفّس انسان به عكس تنفّس درختان عمل نكند، در مدّت زمانى كوتاه در سراسر كره زمين زندگى براى نوع بشر غير ممكن مى‌شود؛ زيرا اكسيژن‌هاى موجود در هوا به تدريج مصرف مى‌شود و در هوا جز كربن چيزى براى تنفّس نمى‌ماند و اين امر سبب نابودى انسان مى‌گردد.

به همين جهت در شهرها، مخصوصاً شهرهاى بزرگ كه به دود ماشين‌ها و كارخانه‌ها آلوده هستند، توصيه مى‌شود كه درختان و فضاهاى سبز بيشترى ايجاد شود تا در رفع آلودگى هوا و تأمين اكسيژن لازم مؤثّر باشد.

يكى از فوايد بادها جابه جايى هواهاى آلوده و فاقد اكسيژن با هواى سالم است.