مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١ - شرح و تفسير آيه شريفه

برخوردار مى‌شوند و .... اينها، بهره‌هاى اندكى است كه از روشنى آن آتش در اين زندگى كوتاه مادّى خود به دست آورده‌اند. با مرگ، اين آتش خاموش مى‌شود و روشنى آن از بين مى‌رود (ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ) و خداوند آنان را در تاريكى‌هاى قبر و برزخ رها مى‌كند. آن جاست كه درمى‌يابند آن اسلام ظاهرى و ايمان ريايى هيچ سودى برايشان ندارد.

نتيجه آن كه، اين آيه شريفه و مَثَل رسا و روشن، تشبيهى است كه در آن، «مُشَبّه» منافقانند و «مُشَبهٌ به» مسافر سرگردان در بيابان و «وجه شَبه» حيرانى و سرگردانى و بى اثر بودن سعى و تلاش‌هاى ظاهرى آنان است.

تفسير دوّم:

در پى تفسير اوّل، بايد خاطر نشان كرد كه روشنى ظاهرى آن آتش و تاريكى و تنهايى بعدى‌اش تنها مربوط به جهان معنوى و قيامت نيست، بلكه پيامدهايى در اين دنيا نيز دارد.

منافق براى هميشه نمى‌تواند نفاقش را پنهان كند، در نهايت رسوا مى‌شود؛ زيرا زمانى كه منافعش را در خطر نابودى مى‌بيند، باطن پليد و درون ناپاكش را آشكار مى‌سازد. مگر منافقان صدر اسلام نبودند كه در جنگها و حوادث مختلف باطن خود را آشكار كردند؟!

مگر به چشم خود در انقلاب اسلامى ايران مشاهده نكرديم كه در طول انقلاب و نهضت اسلامى چه تعداد از منافقان با گذشت زمان و به مناسبت‌هاى گوناگون چهره زشت و درون پليدشان را نشان دادند و از پس نقاب نفاق بيرون آمدند و در همين دنيا رسوا شدند- اعاذَنَا اللّهُ مِنْ شُرُور انْفُسِنا- بنابراين، طبق اين تفسير «ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ‌» نه تنها در جهان آخرت و قيامت، كه در همين دنيا تحقّق پيدا مى‌كند.