مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٠ - شرح و تفسير

(امنيّت پايدار و اقتصاد سالم و قوى) نعمت معنوى نيز به آنان عنايت كرده است و آن پيامبرى معصوم و آگاه از خود آنهاست تا تعليمات و دانش آنها را تكميل گرداند.

مردم اين آبادى- كه اين چهار ويژگى را دارند- در آسايش زندگى مى‌كنند؛ ليكن سپاس اين همه نعمت الهى را نمى‌گويند.

فَكَفَرْتَ بِانْعُمِ اللَّهِ فَاذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ: آرى؛ مردم چنين قريه‌اى به جاى شكرگزارى، كفران نعمت كردند؛ نعمت‌هاى الهى سبب تكبّر، غرور و خودخواهى آنها گرديد. آنان به جاى استفاده صحيح از نِعَم الهى ظلم و ستم كردند و نتيجه اين ناسپاسى عذاب الهى بود، خداوند طعم تلخ ناامنى و گرسنگى را به آنها چشاند، به گونه‌اى كه امنيّت رفت و ناامنى آمد و دزدان، غارتگران، اراذل و اوباش بر مردم مسلّط شدند و در پى تزلزل امنيّت، اقتصاد آنها نيز متزلزل شد.

پرسش: چرا در آيه تعبير به‌ «اذاقها: به آنها چشانيد» شده است، در حالى كه اين تعبير مناسب لباس نيست، بلكه شايسته‌تر اين است كه بگويد: «لباس گرسنگى را بر آنها پوشانيد» نه‌ «چشانيد». سرّ اين تعبير چيست؟

پاسخ: اينكه در آيه مثل كلمه‌ «لباس» همراه با «اذاقها» به كار رفته است، دو نكته ظريف وجود دارد كه بدان اشاره مى‌شود:

الف: همانطور كه لباس سراسر بدن انسان را فرامى‌گيرد، در آيه مثل عذاب الهى نيز فراگير بوده، تمام آن آبادى را در بر گرفته است.

ب: درباره جمله‌ «اذاقها» بايد توجّه داشت كه براى انسان احساس و درك چيزها مراتبى دارد:

گاهى انسان آن را از ناحيه گوش درك مى‌كند؛ مثل اينكه صداى آتش را مى‌شنود و با شنيدن صداى آتش درك مى‌كند كه آتش‌سوزى رخ داده است.