مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٨ - شرح و تفسير

شرح و تفسير

ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً: قرآن مجيد انسان‌هاى ناسپاس را به‌ «قريه» [١] و آبادى مثال زده كه اين منطقه آباد به سبب نعمت‌هاى مادّى و معنوى داراى چهار ويژگى بوده است كه آن نعمت‌ها بر اثر كفران و ناسپاسى نابود گرديدند.

١- «آمِنَةً»؛ اوّلين ويژگى اين آبادى، امنيّت آن است؛ امنيّتى كه مهم‌ترين نعمت خداوند بر بشر است و شايد به همين جهت خداوند اين نعمت را بر نعمت‌هاى ديگر مقدّم داشته است.

حقيقتاً، اگر امنيّت نباشد، اقتصاد خوب و سالم محقّق نخواهد شد؛ فراگيرى علم و دانش امكان‌پذير نخواهد بود؛ صنعت و تكنيك ممتاز به وجود نخواهد آمد؛ عبادت صحيح انجام نخواهد شد و خلاصه، هيچ چيز در يك محيط ناامن به درستى انجام نمى‌گيرد.

ملّت بزرگوار ايران زمان دفاع مقدّس‌ [٢] را فراموش نخواهند كرد كه به هنگام جنگ، وقتى كه تجاوز دشمن بعثى به شهرها كشيده شد، گاهى به هنگام نماز صداى آژير خطر كشيده مى‌شد يا به هنگام خوردن سحرى يا افطارى آژير خطر پيام ناامنى مى‌داد، در اين وضعيّت ناامن انسان حالى براى عبادت پيدا نمى‌كرد و متوجّه نمى‌شد كه چگونه تكاليفش را انجام مى‌دهد. بنابراين، مسئله امنيّت ارزش ويژه‌اى دارد كه همه چيز حتّى عبادت در سايه آن امكان‌پذير است.

هنگامى كه حضرت ابراهيم عليه السلام به سرزمين خشك و سوزان مكّه قدم نهاد و در ميان آن كوههاى خشن، خانه خدا را بنا نمود، براى آن شهر و اهل آن، دست به‌

[١]- «قريه» در استعمالات قرآن مجيد به معناى روستا نيست، بلكه مطلق جاى آباد است؛ اعم ازاينكه روستا باشد، يا شهر كوچك، و يا شهر بزرگ. بدين جهت، در زمان حضرت يوسف عليه السلام به پايتخت مصر نيز قريه گفته شده است.

[٢]- جنگ ناخواسته حكومت بعثى عراق عليه ايران و دفاع مقدّس شيرمردان ايران اسلامى از سال ١٣٥٩، دو سال پس از پيروزى انقلاب شكوهمند اسلامى، شروع شد و هشت سال طول كشيد.