مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨ - فرمان تخريب مسجد ضرار

فرمان تخريب مسجد ضرار

از اين رو، نه تنها پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در آن مسجد نماز نخواند و آن را افتتاح نكرد، بلكه دستور به آتش كشيدن آن را صادر كرد؛ و پس از آن كه مسلمانان آن را به آتش كشيدند، پيامبر صلى الله عليه و آله دستور فرمودند تا ديوارهاى آن را خراب كنند و زمين آن را براى انبوه سازى زباله مهيّا سازند.

«افَمَنْ اسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى تَقْوى مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٍ خَيْرٌ امْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى شَفا جُرُفٍ هارٍ»؛ يا رسول اللَّه! آيا مسجد قبايى كه بنيان و شالوده آن بر تقواى الهى و خشنودى و رضايت حضرت حق، نهاده شده بهتر است، يا مسجد ضرارى كه شالوده آن بر «شَفا جُرُفٍ هارٍ» بنا شده و در نتيجه در آتش جهنّم سقوط خواهد كرد؟

شَفا: به معنى لبه هر چيزى است و عرب لب‌هاى انسان را بدين جهت‌ «شَفَه» مى‌گويد كه در لبه دهان قرار گرفته است.

جُرُفْ: كناره هر چيزى را جُرُف مى‌گويند و از اين رو، كناره رودخانه را- كه به آب منتهى مى‌شود- جرف ناميده‌اند.

هارٍ: به چيزى كه در حال سقوط است، هار گويند. آب رودخانه كناره‌هاى رودخانه را از درون خالى مى‌كند. اين لبه از بيرون سالم و بى‌خطر جلوه مى‌كند، به گونه‌اى كه اگر انسانى ناآگاهانه پايش را بر روى اين لبه قرار دهد ناگهان لبه رودخانه كه از درون تهى گرديده است فرو مى‌ريزد و آن انسان بى‌خبر را به داخل رودخانه و قعر آبها كشانده، او را غرق مى‌كند.

خداوند متعال در اين آيه شريفه، بناى مسجد ضرار را به ساختن چيزى بر روى لبه چنين رودخانه‌اى تشبيه كرده است؛ آن هم نه در جايى كه مُشرِف به رودخانه باشد كه اگر آشناى به شنا باشد نجات يابد، بلكه در جايى كه مشرف بر جهنّم است. و روشن است كه در چنين جايى سقوط همان است و نابودى همان،