برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥ - فضيلت تلاوت سوره

و خالص لازم است تا اين الطاف نصيب انسان شود.

(آيه ٢٥)- هفتمين و آخرين نعمت آنها كه جنبه معنوى دارد اين است كه: در آن (باغهاى بهشتى) نه لغو و بيهوده‌اى مى‌شنوند، نه سخنان گناه آلود» (لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً).

نه در آنجا دروغ و تهمت و افترا وجود دارد، و نه استهزا و غيبت، نه كلمات نيش‌دار، نه تعبيرات گوش خراش، نه سخنان لغو و بيهوده و بى‌اساس، هر چه هست در آنجا لطف و صفا و زيبائى و متانت و ادب و پاكى است و چه عالى است محيطى كه سخنان آلوده در آن نباشد.

(آيه ٢٦)- سپس مى‌افزايد: «تنها چيزى كه در آنجا مى‌شنوند سلام است سلام»! (إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً).

سلام و درود خداوند و ملائكه مقربين او، و سلام و درود خودشان به يكديگر، در آن جلسات پرشور و پر صفا كه لبريز از دوستى و محبت است.

(آيه ٢٧)- مواهب و نعمتهاى اصحاب اليمين! بعد از بيان مواهب معنوى و مادى مقربان، نوبت به «اصحاب اليمين» مى‌رسد، همان جمعيت سعادتمندى كه نامه اعمالشان به علامت پيروزى در امتحانات الهى به دست راستشان داده مى‌شود، و در اينجا به شش نعمت از نعم خداوند اشاره مى‌كند كه با مقايسه به نعمتهاى مقربان كه در هفت بخش آمده بود يك مرحله پايينتر است.

نخست براى بيان بلندى مقام آنها مى‌فرمايد: «و اصحاب يمين و خجستگان چه اصحاب يمين و خجستگانى»؟! (وَ أَصْحابُ الْيَمِينِ ما أَصْحابُ الْيَمِينِ).

و اين برترين توصيف است كه از آنها شده، زيرا اين تعبير در مواردى به كار مى‌رود كه اوصاف كسى در بيان نگنجد و به هر حال اين تعبير بيانگر مقام والاى اصحاب اليمين است.

(آيه ٢٨)- اين آيه به نخستين موهبت اين گروه اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها در سايه درختان سدر بى‌خار قرار دارند» (فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ).

(آيه ٢٩)- دومين موهبت اين است كه آنها «در سايه درخت طلح پر برگ»