برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩٤ - محتوا و فضيلت سوره

مى‌فرمايد: «آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مى‌كند ديدى»؟! (ا رايت الذى يكذب بالدين).

منظور از «دين» در اينجا «جزا» يا «روز جزا» ست، و انكار روز جزا و دادگاه بزرگ آن، بازتاب وسيعى در اعمال انسان دارد كه در اين سوره به پنج قسمت از آن اشاره شده است.

(آيه ٢)- سپس بى‌آنكه در انتظار پاسخ اين سؤال بماند مى‌افزايد: «او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مى‌راند»! (فذلك الذى يدع اليتيم).

(آيه ٣)- «و (ديگران را) به اطعام مسكين و مستمند تشويق نمى‌كند» (و لا يحض على طعام المسكين).

(آيه ٤)- در سومين وصف اين گروه، مى‌فرمايد: «پس واى بر نمازگزارانى كه ...» (فويل للمصلين).

(آيه ٥)- «در نماز خود سهل‌انگارى مى‌كنند» (الذين هم عن صلاتهم ساهون).

نه ارزشى براى آن قائلند، و نه به اوقاتش اهميتى مى‌دهند، و نه اركان و شرائط و آدابش را رعايت مى‌كنند.

(آيه ٦)- در چهارمين مرحله به يكى ديگر از بدترين اعمال آنها اشاره كرده، مى‌فرمايد: «همان كسانى كه ريا مى‌كنند» (الذين هم يراؤن).

جامعه‌اى كه به رياكارى عادت كند، نه فقط از خدا و اخلاق حسنه و ملكات فاضله دور مى‌شود، بلكه تمام برنامه‌هاى اجتماعى او از محتوا تهى مى‌گردد، و در يك مشت ظواهر فاقد معنى خلاصه مى‌شود، و چه دردناك است سرنوشت چنين انسان، و چنين جامعه‌اى!

(آيه ٧)- و در آخرين مرحله مى‌افزايد: «و ديگران را از ضروريات زندگى منع مى‌كنند» (و يمنعون الماعون).

مسلما يكى از سر چشمه‌هاى تظاهر و رياكارى عدم ايمان به روز قيامت، و عدم توجه به پاداشهاى الهى است، و گر نه چگونه ممكن است انسان پاداشهاى‌