برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٥ - فضيلت تلاوت سوره

فى ضلال كبير).

نه تنها آنها را تصديق نكرديم، و به پيام حيات بخششان گوش فرا نداديم، بلكه به مخالفت برخاسته، و اين طبيبان روحانى را گمراه خوانديم، و از خود رانديم.

(آيه ١٠)- بعد به دليل اصلى بدبختى و گمراهى خود اشاره كرده «و مى‌گويند: اگر ما گوش شنوا داشتيم، و يا تعقل مى‌كرديم، در ميان دوزخيان نبوديم»! (و قالوا لو كنا نسمع او نعقل ما كنا فى اصحاب السعير).

(آيه ١١)- آرى «اينجاست كه به گناه خود اعتراف مى‌كنند، دور باشند دوزخيان از رحمت خدا»! (فاعترفوا بذنبهم فسحقا لاصحاب السعير).

از يكسو خداوند گوش شنوا عقل و هوش داده، و از سوى ديگر پيامبرانش را با دلائل روشن فرستاده، اگر اين دو با هم ضميمه شوند سعادت انسان تأمين است.

و گر نه بدبختى و دورى از رحمت خدا نصيب انسان خواهد شد.

(آيه ١٢)- به دنبال بحثهائى كه در آيات گذشته پيرامون كفّار و سرنوشت آنها در قيامت بيان شد، قرآن در اينجا به سراغ مؤمنان و پاداشهاى عظيم آنها مى‌رود.

نخست مى‌فرمايد: «كسانى كه از پروردگارشان در نهان مى‌ترسند مسلما آمرزش و پاداش بزرگى دارند»! (ان الذين يخشون ربهم بالغيب لهم مغفرة و اجر كبير).

(آيه ١٣)- سپس براى تأكيد مى‌افزايد: «گفتار خود را پنهان كنيد يا آشكار (تفاوتى نمى‌كند) او به آنچه در سينه‌هاست آگاه است» (و اسروا قولكم او اجهروا به انه عليم بذات الصدور).

بعضى از مفسران شأن نزولى براى اين آيه از «ابن عباس» نقل كرده‌اند كه جمعى از كفار يا منافقان پشت سر پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله سخنان ناروائى مى‌گفتند و جبرئيل به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خبر مى‌داد، بعضى از آنها به يكديگر گفتند: «سخنان خود را پنهانى بگوئيد تا خداى محمّد نشنود»!