برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - فضيلت تلاوت سوره

ديگر اين كه: «و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند» (و لا يجدون فى صدورهم حاجة مما اوتوا).

نه چشم داشتى به غنائمى كه به آنها داده شده است دارند، و نه نسبت به آنها حسد مى‌ورزند و نه حتى در درون دل احساس نياز به آنچه به آنها اعطا شده مى‌كنند.

و در مرحله سوم مى‌افزايد: «و آنها را بر خود مقدم مى‌دارند هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند» (و يؤثرون على أنفسهم و لو كان بهم خصاصة).

و به اين ترتيب «محبت» و «بلندنظرى» و «ايثار» سه ويژگى پرافتخار آنهاست.

«ابن عباس» مفسر معروف اسلامى، مى‌گويد: پيغمبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله روز پيروزى بر يهود بنى نضير به انصار فرمود: «اگر مايل هستيد اموال و خانه‌هايتان را با مهاجران تقسيم كنيد، و در اين غنائم با آنها شريك شويد، و اگر مى‌خواهيد اموال و خانه‌هايتان از آن شما باشد و از اين غنائم چيزى به شما داده نشود»؟! انصار گفتند: هم اموال و خانه‌هايمان را با آنها تقسيم مى‌كنيم، و هم چشم داشتى به غنائم نداريم، و مهاجران را بر خود مقدم مى‌شمريم، آيه فوق نازل شد و اين روحيه عالى آنها را ستود.

و در پايان آيه براى تأكيد بيشتر روى اين اوصاف كريمه، و بيان نتيجه آن مى‌افزايد: «و كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش بازداشته شده‌اند، رستگارانند» (و من يوق شح نفسه فاولئك هم المفلحون).

در حديثى مى‌خوانيم كه امام صادق عليه السّلام فرمود: «شح از بخل شديدتر است، بخيل كسى است كه در مورد آنچه دارد بخل مى‌ورزد، ولى شحيح هم نسبت به آنچه در دست مردم است بخل مى‌ورزد و هم آنچه خود در اختيار دارد، تا آنجا كه هر چه را در دست مردم ببيند آرزو مى‌كند آن را به چنگ آورد، خواه از طريق حلال باشد يا حرام و هرگز قانع به آنچه خداوند به او روزى داده نيست».

(آيه ١٠)- در اين آيه سخن از گروه سومى از مسلمين به ميان مى‌آورد كه با