برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧١ - فضيلت تلاوت سوره

«و همان كه اندازه‌گيرى كرد و هدايت نمود» (و الذى قدر فهدى).

منظور از «تقدير» همان اندازه‌گيرى و تعيين برنامه‌هاى حركت به سوى اهدافى است كه موجودات به خاطر آن آفريده شده‌اند.

و منظور از «هدايت» همان هدايت تكوينى است كه به صورت انگيزه‌ها و قوانينى بر هر موجودى حاكم ساخته- اعم از انگيزه‌هاى درونى و برونى.

فى المثل از يكسو پستان مادر و شير آن را براى تغذيه طفل آفريده و به مادر عاطفه شديد مادرى داده و از سوى ديگر در طفل انگيزه‌اى آفريده كه او را به سوى پستان مادر مى‌كشاند، و اين آمادگى و جاذبه دو جانبه در مسير هدف، در همه موجودات ديده مى‌شود.

البته در مورد انسان غير از برنامه هدايت تكوينى، هدايت ديگرى وجود دارد كه از طريق وحى و ارسال انبياء صورت مى‌گيرد، و هدايت تشريعى نام دارد، و جالب اين كه هدايت تشريعى انسان نيز در تمام زمينه‌ها مكمل هدايت تكوينى اوست.

(آيه ٤)- در مرحله بعد اشاره به گياهان و مخصوصا مواد غذائى چهارپايان كرده، مى‌افزايد: «و آن كسى كه چراگاه را به وجود آورد» و از دل زمين بيرون فرستاد (و الذى اخرج المرعى).

(آيه ٥)- و بعد مى‌افزايد: «سپس آن را خشك و تيره قرار داد» (فجعله غثاء احوى).

«غثاء احوى» (گياهان خشكيده تيره رنگ) هم بازگو كننده فناى دنياست و هم منافع زيادى در بر دارد هم غذاى مناسبى است براى زمستان حيوانات، و هم وسيله‌اى است براى سوخت و سوز انسان، و هم كود مناسبى براى زمينها.

(آيه ٦)- در آيات گذشته سخن از ربوبيت و «توحيد» پروردگار بود و به دنبال آن در اينجا سخن از قرآن و «نبوت» پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است، در آيات گذشته سخن از «هدايت عمومى» موجودات بود، و در اينجا سخن از «هدايت نوع انسان» است،