برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥ - فضيلت تلاوت سوره

مى‌شديم» (و كنا نخوض مع الخائضين).

«خوض در باطل» معنى وسيع و گسترده‌اى دارد كه هم شامل ورود در مجالس كسانى مى‌شود كه آيات خدا را به باد استهزا مى‌گيرند، تبليغات ضد اسلامى مى‌كنند، و يا شوخيهاى ركيك دارند، يا گناهانى را كه انجام داده‌اند به عنوان افتخار يا تلذذ نقل مى‌كنند، و همچنين شركت در مجالس غيبت و تهمت و لهو و لعب و مانند آنها، ولى در آيه مورد بحث بيشتر نظر بر مجالسى است كه براى تضعيف دين خدا و استهزاى مقدسات، و ترويج كفر و شرك و بى‌دينى تشكيل مى‌شود.

(آيه ٤٦)- سپس مى‌افزايد: «و اين كه ما همواره روز جزا را انكار مى‌كرديم» (و كنا نكذب بيوم الدين).

(آيه ٤٧)- «تا زمانى كه مرگ ما فرا رسيد» (حتى اتانا اليقين).

روشن است انكار معاد و روز حساب و جزا، تمام ارزشهاى الهى و اخلاقى را متزلزل مى‌سازد، و انسان را براى ارتكاب گناه تشجيع مى‌كند، به هر حال از اين آيات به خوبى استفاده مى‌شود كه كفار همان گونه كه مكلف به اصول دين هستند به فروع دين نيز مكلفند، و نيز نشان مى‌دهد اين امور چهارگانه يعنى؛ «نماز» و «زكات» و ترك مجالس اهل باطل» و «ايمان به قيامت» اهميت و نقش فوق العاده‌اى در هدايت و تربيت انسان دارد، و به اين ترتيب جهنم جاى نمازگزاران واقعى، و زكات دهندگان، و تاركان باطل، و مؤمنان به قيامت نيست.

(آيه ٤٨)- و در اين آيه، به عاقبت شوم اين گروه اشاره كرده، مى‌گويد: «از اين رو شفاعت شفاعت كنندگان به حال آنها سودى نمى‌بخشد» و بايد در عذاب الهى براى هميشه بمانند (فما تنفعهم شفاعة الشافعين).

نه شفاعت انبيا و رسولان پروردگار و امامان، و نه شفاعت فرشتگان و صديقين و شهداء و صالحين، چرا كه شفاعت نياز به وجود زمينه مساعد دارد، و اينها زمينه‌ها را بكلى از ميان برده‌اند، شفاعت همچون آب زلالى است كه بر پاى‌