برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٥ - محتوا و فضيلت سوره

هنگامى كه چشمش به او افتاد، گفت: اى چوپان ناچيز! بر جايگاه بلندى قرار گرفته‌اى! ابن مسعود گفت: «الاسلام يعلو و لا يعلى عليه؛ اسلام برترى مى‌گيرد و چيزى بر اسلام برترى نخواهد گرفت».

ابو جهل به او گفت: به دوستت محمّد بگو: احدى در زندگى در نظر من از او مبغوضتر نبود و حتى در حال مرگم! هنگامى كه اين سخن به گوش پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله رسيد فرمود: فرعون زمان من، از فرعون موسى بدتر بود، چرا كه او در واپسين لحظات عمر گفت: من ايمان آوردم، ولى اين طغيانش بيشتر شد! سپس ابو جهل رو به ابن مسعود كرد و گفت: سر مرا با اين شمشير قطع كن كه تيزتر است، هنگامى كه ابن مسعود سرش را جدا كرد نمى‌توانست آن را بردارد و به خدمت رسول خدا آورد- موى پيش سر او را گرفت و روى زمين كشيد و خدمت پيامبر آورد، و مضمون آيه در اين دنيا نيز تحقق يافت.

(آيه ١٧)- در روايتى از ابن عباس آمده است: روزى ابو جهل نزد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آمد در حالى كه حضرت نزديك مقام ابراهيم مشغول نماز بود، صدا زد مگر من تو را از اين كار نهى نكردم؟

حضرت صلّى اللّه عليه و آله بر او بانگ زد و او را از خود راند.

ابو جهل گفت: اى محمّد! بر من بانگ مى‌زنى، و مرا مى‌رانى؟ تو نمى‌دانى قوم و عشيره من در اين سرزمين از همه بيشتر است.

در اينجا آيه مورد بحث نازل شد: «سپس هر كه را مى‌خواهد صدا بزند» تا ياريش كند (فليدع ناديه).

(آيه ١٨)- «ما هم به زودى مأموران دوزخ را صدا مى‌زنيم» تا او را به دوزخ افكنند (سندع الزبانية).

تا معلوم شود كه از اين غافل بى‌خبر كارى ساخته نيست، و در چنگال مأموران عذاب همچون پر كاهى در وسط يك طوفان سهمگين است!