برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٦ - در باره فضيلت تلاوت اين سوره

نيز بعد از طى مراحل پيچيده و شگفت‌انگيزى، تبديل به انسان كاملى شد، بنابر اين بازگشت او به حيات و زندگى مجدد هيچ مشكلى ايجاد نمى‌كند.

(آيه ٩)- در اين آيه به توصيف آن روز بزرگ پرداخته، مى‌فرمايد: «در آن روز كه اسرار پنهان (انسان) آشكار مى‌شود» (يوم تبلى السرائر).

آرى! در آن روز كه «يوم البروز» و «يوم الظهور» است اسرار درون آشكار مى‌شود، اعم از ايمان و كفر و نفاق، يا نيت خير و شر، يا ريا و اخلاص، و اين ظهور و بروز براى مؤمنان مايه افتخار و مزيد نعمت است، و براى مجرمان مايه سر افكندگى و منشأ خوارى و خفت و چه دردناك است كه انسان عمرى با آبرو در ميان مردم زندگى كند ولى در آن روز در برابر همه خلايق شرمسار و سر افكنده شود.

(آيه ١٠)- اما مشكل مهم در آن روز اينجاست كه؛ «و براى او هيچ نيرو و ياورى نيست» (فما له من قوة و لا ناصر).

نه نيرويى كه بر زشتيهاى اعمال و نيات او پرده بيفكند، و نه ياورى كه او را از عذاب الهى رهائى بخشد.

(آيه ١١)- در تعقيب آيات گذشته كه استدلال بر مسأله معاد از طريق توجه به آفرينش نخستين انسان از نطفه داشت، در اينجا باز براى تأكيد در امر معاد و اشاره به بعضى از دلائل ديگر بحث را ادامه داده، مى‌فرمايد: «سوگند به آسمان پر باران» (و السماء ذات الرجع).

(آيه ١٢)- «و سوگند به زمين پر شكاف» كه گياهان از آن سر بر مى‌آورند (و الارض ذات الصدع).

(آيه ١٣)- «كه اين (قرآن) سخنى است كه حق را از باطل جدا مى‌كند» (انه لقول فصل).

(آيه ١٤)- سخنى است جدى «و هرگز شوخى نيست»! (و ما هو بالهزل).

در حقيقت اين دو سوگند اشاره‌اى است به احياى زمينهاى مرده به وسيله باران كه قرآن بارها آن را به عنوان دليلى بر مسأله رستاخيز ذكر كرده است، مانند آيه ١١ سوره ق كه مى‌فرمايد: «ما به وسيله باران سرزمين مرده‌اى را زنده كرديم، خروج‌