برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٤ - فضيلت تلاوت سوره

از آن تعبير شده است.

(آيه ٦)- از آنجا كه در آيات گذشته سخن از نشانه‌هاى عظمت و قدرت خدا و دلائل آن در عالم آفرينش بود، در اينجا سخن از كسانى مى‌گويد كه اين دلائل را ناديده گرفته، و راه كفر و شرك را پيش مى‌گيرند، و همچون شياطين، عذاب الهى را به جان مى‌خرند.

نخست مى‌فرمايد: «براى كسانى كه به پروردگارشان كافر شدند عذاب جهنم است و بدفرجامى است» (و للذين كفروا بربهم عذاب جهنم و بئس المصير).

(آيه ٧)- سپس به شرح گوشه‌اى از اين عذاب وحشتناك پرداخته، مى‌افزايد: «هنگامى كه (كفّار) در آن افكنده شوند صداى وحشتناكى از آن مى‌شنوند و اين در حالى است كه پيوسته مى‌جوشد» (اذا القوا فيها سمعوا لها شهيقا و هى تفور).

آرى! هنگامى كه آنها با نهايت ذلت و حقارت در آن پرتاب مى‌شوند فرياد وحشتناك و طولانى جهنم بر مى‌خيزد، و تمام وجود آنها را در وحشت فرو مى‌برد.

(آيه ٨)- سپس براى مجسم ساختن شدت خشم «دوزخ» مى‌افزايد: «نزديك است از شدت غضب پاره پاره شود»! (تكاد تميز من الغيظ).

درست همانند ظرف عظيمى كه روى آتش فوق العاده پرحرارتى گذارده‌اند و چنان مى‌جوشد و زير و رو مى‌شود كه هر زمان بيم متلاشى شدن آن مى‌رود.

سپس ادامه مى‌دهد: «هر زمان كه گروهى در آن افكنده مى‌شوند نگهبانان دوزخ (از روى تعصب و توبيخ) از آنها مى‌پرسند (مگر شما رهبر و راهنما نداشتيد؟) مگر بيم دهنده الهى به سراغ شما نيامد»؟ پس چرا به اين روز سياه افتاده‌ايد؟! (كلما القى فيها فوج سالهم خزنتها ا لم ياتكم نذير).

(آيه ٩)- ولى آنان در پاسخ «مى‌گويند: آرى بيم دهنده به سراغ ما آمد، ولى ما او را تكذيب كرديم و گفتيم: خداوند هرگز چيزى نازل نكرده (تا به هواى نفس خويش ادامه دهيم، حتى به آنها گفتيم) شما در گمراهى عظيمى هستيد»! (قالوا بلى قد جاءنا نذير فكذبنا و قلنا ما نزل الله من شى‌ء ان انتم الا