برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٣ - فضيلت تلاوت سوره

استغفار پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و شفاعت او مسلما مؤثر است، و در غير اين صورت كمترين اثرى نخواهد داشت.

(آيه ٧)- سپس به يكى از گفته‌هاى بسيار زشت آنها كه روشنترين گواه نفاق آنها محسوب مى‌شود اشاره كرده، مى‌فرمايد: «آنها كسانى هستند كه مى‌گويند: به افرادى كه نزد رسول خدا هستند انفاق نكنيد (و از اموال و امكانات خود در اختيار آنها قرار ندهيد) تا پراكنده شوند» (هم الذين يقولون لا تنفقوا على من عند رسول الله حتى ينفضوا).

غافل از اين كه «خزائن آسمانها و زمين از آن خداست ولى منافقان نمى‌فهمند» (و لله خزائن السماوات و الارض و لكن المنافقين لا يفقهون).

اين بينواها نمى‌دانند كه هر كس هر چه دارد از خدا دارد، اگر «انصار» مى‌توانند به «مهاجران» پناه دهند و آنها را در اموال خود سهيم كنند اين بزرگترين افتخارى است كه نصيبشان شده، نه تنها نبايد منتى بگذارند، بلكه بايد خدا را بر اين توفيق بزرگ شكر گويند.

(آيه ٨)- سپس به يكى ديگر از نفرت انگيزترين سخنان آنها اشاره كرده، مى‌افزايد: «آنها مى‌گويند: اگر به مدينه بازگرديم، عزيزان ذليلان را بيرون مى‌كنند»! (يقولون لئن رجعنا الى المدينة ليخرجن الاعز منها الاذل).

اين همان گفتارى است كه از دهان آلوده «عبد اللّه بن ابى» خارج شد، و منظورش اين بود كه ما ساكنان مدينه، رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و مؤمنان مهاجر را بيرون مى‌كنيم.

سپس قرآن پاسخ دندان شكنى به آنان داده، مى‌گويد: «عزّت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است ولى منافقان نمى‌دانند» (و لله العزة و لرسوله و للمؤمنين و لكن المنافقين لا يعلمون).

تنها منافقان مدينه نبودند كه اين سخن را در برابر مؤمنان مهاجر گفتند بلكه قبل از آنها نيز سران قريش در «مكّه» مى‌گفتند: اگر اين گروه اندك مسلمان فقير را در محاصره اقتصادى قرار دهيم، يا از مكّه بيرونشان كنيم، مطلب تمام است!