برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٦ - داستان اصحاب فيل

«عبد المطلب» به مكّه آمد، و به مردم اطلاع داد كه به كوههاى اطراف پناهنده شوند، و خودش با جمعى كنار خانه كعبه آمد تا دعا كند و يارى طلبد.

دست در حلقه خانه كعبه كرد و اشعار معروفش را خواند، از جمله:

«خداوندا! هر كس از خانه خود دفاع مى‌كند تو خانه‌ات را حفظ كن!» «هرگز مباد روزى كه صليب آنها و قدرتشان بر نيروهاى تو غلبه كنند!» سپس عبد المطلب به يكى از دره‌هاى اطراف مكه آمد و در آنجا با جمعى از قريش پناه گرفت، و به يكى از فرزندانش دستور داد بالاى كوه ابو قبيس برود ببيند چه خبر مى‌شود.

فرزندش بسرعت نزد پدر آمده و گفت: پدر! ابرى سياه از ناحيه دريا (درياى احمر) به چشم مى‌خورد كه به سوى سرزمين ما مى‌آيد، عبد المطلب خرسند شد صدا زد: «اى جمعيت قريش! به منزلهاى خود بازگرديد كه نصرت الهى به سراغ شما آمد» اين از يكسو.

از سوى ديگر ابرهه سوار بر فيل معروفش كه «محمود» نام داشت با لشگر انبوهش براى درهم كوبيدن كعبه از كوههاى اطراف سرازير مكّه شد، ولى هر چه بر فيل خود فشار مى‌آورد پيش نمى‌رفت، اما هنگامى كه سر او را به سوى يمن باز مى‌گرداندند بسرعت حركت مى‌كرد، ابرهه از اين ماجرا سخت متعجب شد و در حيرت فرو رفت.

در اين هنگام پرندگانى از سوى دريا فرا رسيدند، همانند پرستوها و هر يك از آنها سه عدد سنگريزه با خود همراه داشت، يكى به منقار و دو تا در پنجه‌ها، تقريبا به اندازه نخود، اين سنگريزه‌ها را بر سر لشكريان ابرهه فرو ريختند، و به هر كدام از آنها اصابت مى‌كرد هلاك مى‌شد، و بعضى گفته‌اند:

سنگريزه‌ها به هر جاى بدن آنها مى‌افتاد سوراخ مى‌كرد و از طرف مقابل خارج مى‌شد.

خود «ابرهه» نيز مورد اصابت سنگ واقع شد و مجروح گشت، و او را به صنعاء (پايتخت) يمن بازگرداندند و در آنجا چشم از دنيا پوشيد.