برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٣ - صحابه در ميزان قرآن و تاريخ

(آيه ٢٤)- و در آخرين آيه سوره در تكميل اين صفات به شش وصف ديگر اشاره كرده، چنين مى‌فرمايد: «او خداوندى است خالق» (هو الله الخالق).

«آفريننده‌اى بى‌سابقه» (البارى).

«و صورتگرى» بى‌نظير (المصور).

و سپس از آنجا كه اوصاف خداوند منحصر به اين اوصاف نيست، بلكه اوصافش همچون ذاتش بى‌پايان است، مى‌افزايد: «براى او نامهاى نيك است» (له الاسماء الحسنى).

و به همين دليل از هرگونه عيب و نقص، منزه و مبراست، «و آنچه در آسمانها و زمين است تسبيح او مى‌گويند» و او را از هر عيب و نقصى پاك مى‌شمرند (يسبح له ما فى السماوات و الارض).

و سر انجام براى تأكيد بيشتر، روى موضوع نظام آفرينش به دو وصف ديگر از اوصافش كه يكى از آنها قبلا آمد، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و او عزيز و حكيم است» (و هو العزيز الحكيم).

اولى نشانه كمال قدرت او بر همه چيز، و غلبه بر هر مانع است، و دومى اشاره به علم و آگاهى از نظام آفرينش و تنظيم برنامه دقيق در امر خلقت و تدبير است.

و به اين ترتيب در مجموع اين آيات سه گانه علاوه بر مسأله توحيد- كه دو بار تكرار شده- هفده وصف از اوصاف خدا آمده است بدين ترتيب:

عالم الغيب و الشهاده- رحمان- رحيم- ملك- قدّوس- سلام- مؤمن- مهيمن- عزيز- جبّار- متكبّر- خالق- بارئ- مصوّر- حكيم- داراى اسماء الحسنى- كسى كه همه موجودات عالم تسبيح او مى‌گويند.

و به اين ترتيب، اين آيات دست پويندگان راه معرفت اللّه را گرفته منزل به منزل پيش مى‌برد، از ذات پاك او شروع مى‌كند، و بعد به عالم خلقت مى‌آورد، و باز در اين سير الى اللّه از مخلوق نيز به سوى خالق مى‌برد، قلب را مظهر اسماء و صفات الهى و مركز انوار ربانى مى‌كند و در لابلاى اين معارف و انوار، او را مى‌سازد