برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٨ - فضيلت تلاوت سوره

اين عتاب و خطاب خواه به شخص پيامبر صلّى اللّه عليه و آله باشد يا غير او بيانگر اين واقعيت مهم است كه اسلام و قرآن اهميت و احترام خاصى براى پويندگان راه حق مخصوصا از طبقات مستضعف قائل است. و به عكس موضع‌گيرى تند و خشنى در برابر آنها كه بر اثر وفور نعمت الهى، مست و مغرور شده‌اند دارد.

(آيه ١١)- در تعقيب آيات گذشته كه در آن سخن از سرزنش كسى آمده بود كه نسبت به نابيناى حق طلبى كم توجهى نموده بود، در اينجا به مسأله اهميت قرآن مجيد و مبدأ پاك آن و تأثيرش در نفوس پرداخته، مى‌فرمايد: «هرگز» اين كار را تكرار مكن و آن را براى هميشه فراموش نما (كلا).

چرا كه «اين (قرآن) تذكر و يادآورى است» (انها تذكرة).

اين احتمال نيز وجود دارد كه آيه فوق پاسخى باشد به تمام تهمتهاى مشركان و دشمنان اسلام در مورد قرآن كه گاه شعرش مى‌خواندند، و گاه سحر، و گاه نوعى كهانت، قرآن مى‌گويد: هيچ يك از اين نسبتها صحيح نيست، بلكه اين آيات وسيله‌اى است براى آگاهى و ايمان و دليل آن در خودش نهفته است.

(آيه ١٢)- سپس مى‌افزايد: «و هر كس بخواهد از آن پند مى‌گيرد» (فمن شاء ذكره).

اين تعبير هم اشاره‌اى است به اين كه اكراه و اجبارى در كار نيست، و هم دليلى است بر آزادى اراده انسان كه تا نخواهد و تصميم بر قبول هدايت نگيرد نمى‌تواند از آيات قرآن بهره گيرد.

(آيه ١٣)- سپس مى‌افزايد: اين كلمات بزرگ الهى «در الواح پر ارزشى ثبت است» (فى صحف مكرمة).

تعبير به «صحف» نشان مى‌دهد كه آيات قرآن قبل از نزول بر پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در الواحى نوشته شده بود، و فرشتگان وحى آن را با خود مى‌آوردند الواحى بسيار گرانقدر و پر ارزش.

(آيه ١٤)- بعد مى‌فرمايد: اين صحائف و الواح «و الاقدر و پاكيزه است»