برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٤ - فضيلت تلاوت سوره

زمين باقى مگذار»! (و قال نوح رب لا تذر على الارض من الكافرين ديارا).

اين سخن را هنگامى گفت كه بطور كامل از هدايت آنها مأيوس شده بود، و آخرين تلاش و كوشش خود را براى ايمان آوردن آنها به كار زد و نتيجه‌اى نگرفت، و تنها گروهى اندك به او ايمان آوردند.

تعبير به «على الارض» (بر صفحه زمين) نشان مى‌دهد كه هم دعوت نوح جهانى بوده، و هم طوفان و عذابى كه بعد از آن آمد.

(آيه ٢٧)- سپس «نوح» براى نفرين خود استدلال مى‌كند و مى‌افزايد: «زيرا اگر آنها را باقى بگذارى بندگانت را گمراه مى‌كنند، و جز نسلى فاجر و كافر به وجود نمى‌آورند»! (انك ان تذرهم يضلوا عبادك و لا يلدوا الا فاجرا كفارا).

اين نشان مى‌دهد كه نفرين انبياء، از جمله نوح (ع) از روى خشم و غضب و انتقامجوئى و كينه‌توزى نبود، بلكه روى يك حساب منطقى صورت گرفته است.

(آيه ٢٨)- در پايان، نوح براى خودش و كسانى كه به او ايمان آورده بودند چنين دعا مى‌كند: «پروردگارا! مرا و پدر و مادرم، و تمام كسانى را كه با ايمان وارد خانه من شدند و جميع مردان و زنان با ايمان را بيامرز و ظالمان را جز هلاكت ميفزا» (رب اغفر لى و لوالدى و لمن دخل بيتى مؤمنا و للمؤمنين و المؤمنات و لا تزد الظالمين الا تبارا).

اين طلب آمرزش براى اين است كه نوح مى‌خواهد بگويد گرچه من صدها سال تبليغ مستمر داشتم، و هرگونه زجر و شكنجه را در اين راه تحمل كردم، اما چون ممكن است ترك اولائى در اين مدت از من سر زده باشد من از آن هم تقاضاى عفو مى‌كنم، و هرگز خود را در پيشگاه مقدست تبرئه نمى‌نمايم.

«پايان سوره نوح»