برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٦ - ١- تحقيق گستردهاى پيرامون علم غيب

«انس» يكى از ياران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌گويد: «مسلمانان از هيچ سخنى مانند اين سخن خوشحال نشدند».

(آيه ٢٦)- سپس در ادامه اين بحث يك قاعده كلى را در مورد علم غيب بيان مى‌دارد، مى‌فرمايد: «داناى غيب اوست و هيچ كس را بر اسرار غيبش آگاه نمى‌سازد» (عالم الغيب فلا يظهر على غيبه احدا).

(آيه ٢٧)- سپس به عنوان يك استثنا از اين مسأله كلى مى‌افزايد: «مگر رسولانى كه آنان را برگزيده» و از آنان راضى شده‌ (الا من ارتضى من رسول).

آنچه را بخواهد از علم غيب به او مى‌آموزد، و از طريق وحى ابلاغ مى‌كند.

«سپس مراقبينى از پيش رو و پشت سر براى آنها قرار مى‌دهد ...» (فانه يسلك من بين يديه و من خلفه رصدا).

و اين خود يكى از دلائل معصوم بودن پيامبران است كه با نيروهاى غيبى و امدادهاى الهى، و مراقبت فرشتگان او، از لغزشها و خطاها مصون و محفوظند.

(آيه ٢٨)- در اين آيه كه آخرين آيه سوره است دليل وجود اين نگاهبانان و مراقبين را چنين بيان مى‌كند: مقصود اين است «تا بداند كه پيامبرانش رسالتهاى پروردگارشان را (بى كم و كاست) ابلاغ كرده‌اند، و او به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد، و همه چيز را احصا كرده است» (ليعلم ان قد ابلغوا رسالات ربهم و احاط بما لديهم و احصى كل شى‌ء عددا).

البته معنى آيه اين نيست كه خداوند چيزى را در باره پيامبرانش نمى‌دانسته و بعدا دانسته است، چه اين كه علم خدا ازلى و ابدى و بى‌پايان است، بلكه منظور اين است كه اين علم الهى در خارج تحقق يابد و صورت عينى به خود بگيرد؛ يعنى، پيامبران رسالت او را عملا ابلاغ كنند و اتمام حجت نمايند.

نكته‌ها:

١- تحقيق گسترده‌اى پيرامون علم غيب‌

با دقت در آيات مختلف قرآن به خوبى روشن مى‌شود كه دو دسته آيه در