برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - فضيلت تلاوت سوره

بنابر اين معنى آيه روى هم رفته چنين مى‌شود تنها ذات پاك خداوندى كه متصف به صفات ثبوتيه و منزه از صفات سلبيه است در اين عالم باقى و برقرار مى‌ماند.

(آيه ٢٨)- بار ديگر خلايق را مخاطب ساخته، مى‌فرمايد: «پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد»؟! (فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ).

(آيه ٢٩)- محتواى اين آيه در واقع نتيجه‌اى است از آيات قبل، زيرا مى‌فرمايد: «تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند همواره (نيازهاى خود را) از او تقاضا مى‌كنند» (يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

چرا چنين نباشد؟ در حالى كه همه فانيند و او باقى و اگر لحظه‌اى نظر لطفش را از كائنات برگيرد «فرو ريزند قالبها»! با اين حال مگر كسى جز او هست كه اهل آسمانها و زمين از وى تقاضا كنند؟! سپس مى‌افزايد: «و او (خداوند) هر روز در شأن و كارى است» (كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ).

آرى! خلقت او دائم و مستمر است، و پاسخگوئى او به نيازهاى سائلان و نيازمندان نيز چنين است، و هر روز و هر زمان طرح تازه‌اى ابداع مى‌كند.

يك روز اقوامى را قدرت مى‌دهد، روز ديگرى آنها را بر خاك سياه مى‌نشاند، يك روز سلامت و جوانى مى‌بخشد، روز ديگر ضعف و ناتوانى مى‌دهد، يك روز غم و اندوه را از دل مى‌زدايد، روز ديگر مايه اندوهى مى‌آفريند، خلاصه هر روز طبق حكمت و نظام احسن، پديده تازه و آفرينش و حادثه جديدى دارد.

توجه به اين حقيقت، از يكسو نياز مستمر ما را به ذات پاك او روشن مى‌كند، و از سوى ديگر پرده‌هاى يأس و نوميدى را از دل كنار مى‌زند.

و از سوى سوم غرور و غفلت را درهم مى‌شكند.

(آيه ٣٠)- و باز به دنبال اين نعمت مستمر و پاسخگوئى به نيازهاى همه مخلوقات و اهل آسمانها و زمين تكرار مى‌كند كه «پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد»؟! (فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ).