برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - فضيلت تلاوت سوره

به كار مى‌رود استفاده مى‌كنند همچنين از خاصيت سيّال بودن آب درياها، و نيروى وزش بادها بهره مى‌گيرند، و خداست كه در آن مواد، و در دريا و باد اين خواص و آثار را آفريده.

(آيه ٢٥)- و بار ديگر اين سؤال پر معنى را تكرار كرده، مى‌فرمايد: «پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد»؟ (فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ).

(آيه ٢٦)- ما همه فانى و بقا بس تو را است! باز در ادامه شرح نعمتهاى الهى در اينجا مى‌افزايد: «همه كسانى كه روى آن [- زمين‌] هستند فانى مى‌شوند» (كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ).

اما چگونه «مسأله فنا» مى‌تواند در زمره نعمتهاى الهى قرار گيرد؟ ممكن است از اين نظر باشد كه اين فنا به معنى فناى مطلق نيست، بلكه دريچه‌اى است به عالم بقا و دالان و گذرگاهى است كه شرط وصول به سراى جاويدان عبور از آن است.

و يا از اين نظر كه ذكر نعمتهاى فراوان گذشته ممكن است مايه غفلت و غرق شدن گروهى در زندگى دنيا و انواع خوردنيها و نوشيدنيها و لؤلؤ و مرجان و مركبهاى را هوارش گردد، لذا يادآورى مى‌كند كه اين دنيا جاى بقا نيست، و اين تذكر خود نعمتى است بزرگ.

(آيه ٢٧)- در اين آيه مى‌افزايد «تنها ذات ذو الجلال و گرامى پروردگارت باقى مى‌ماند» (وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ).

«وجه» از نظر لغت به معنى صورت است كه به هنگام مقابله با كسى با آن مواجه و رو برو مى‌شويم، ولى هنگامى كه در مورد خداوند به كار مى‌رود منظور ذات پاك او است.

اما «ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ» كه توصيفى است براى «وجه» اشاره به صفات جمال و جلال خداست، زيرا ذو الجلال از صفاتى خبر مى‌دهد كه خداوند «اجل» و برتر از آن است (صفات سلبيه) و «اكرام» به صفاتى اشاره مى‌كند كه حسن و ارزش چيزى را ظاهر مى‌سازد و آن «صفات ثبوتيه» خداوند مانند علم و قدرت و حيات اوست.