برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨ - فضيلت تلاوت سوره

مقدمه‌اى است براى بحثهاى آينده.

مى‌فرمايد: «آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همواره تسبيح خدا مى‌گويند» و با زبان حال و قال او را از تمام نقايص و عيوب پاك مى‌شمرند (يسبح لله ما فى السماوات و ما فى الارض).

خداوندى كه «مالك و حاكم است، و از هر عيب و نقصى مبرّاست» (الملك القدوس).

خداوندى كه «عزيز و حكيم است» (العزيز الحكيم).

و به اين ترتيب نخست بر «مالكيت و حاكميت» و سپس «منزه بودن او از هر گونه ظلم و ستم و نقص» تأكيد مى‌كند، زيرا با توجه به مظالم بى‌حساب ملوك و شاهان واژه «ملك» تداعى معانى نامقدسى مى‌كند كه با كلمه «قدّوس» همه شستشو مى‌شود.

(آيه ٢)- بعد از اين اشاره كوتاه و پر معنى به مسأله توحيد و صفات خدا، به مسأله بعثت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و هدف از اين رسالت بزرگ كه در ارتباط با عزيز و حكيم و قدوس بودن خداوند است پرداخته، مى‌گويد: «او كسى است كه در ميان جمعيت درس نخوانده رسولى از خودشان برانگيخت كه آياتش را بر آنها مى‌خواند» (هو الذى بعث فى الاميين رسولا منهم يتلوا عليهم آياته).

و در پرتو اين تلاوت، «آنها را تزكيه مى‌كند، و به آنها كتاب (قرآن) و حكمت مى‌آموزد» (و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة).

«هر چند پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند» (و ان كانوا من قبل لفى ضلال مبين).

پيامبر اسلام از ميان همين گروه درس نخوانده برخاسته تا عظمت رسالت او را روشن سازد، كتابى مثل قرآن با اين محتواى عميق و عظيم، محال است زائيده فكر بشر باشد آن هم بشرى كه نه خود درس خوانده، و نه در محيط علم و دانش پرورش يافته است، اين نورى است كه از ظلمت برخاسته، و اين خود معجزه‌اى است آشكار و سندى است روشن بر حقّانيت او.