٣. تهاجم برق‌آسا.
٤. گردآورى نيرو در زمان و مكان مناسب مانند نبرد احد و غزوه حنين.
٥. سرعت متناسب با موقعيتهاى جنگى مانند بيشتر غزوه‌ها و سريه‌ها.
٦. نابودسازى و از بين بردن هر چه بيشتر نيروى دشمن مانند نبردهاى بدر، حنين و بنى قريظه.
٧. منع دشمن از آزادى عمل و مواجه ساختن او با دشواريهاى عملياتى و لجستيكى، مانند نبردهاى بدر، قريظه و خيبر. ايشان با محاصره بنى‌قريظه از رسيدن كمك به آنان جلوگيرى كرد و نخلهاى بنى‌نضير و باغهاى طايف را به آتش كشيد.
٨. دستيابى به عقبدار دشمن و تصرف يا از ميان بردن آن. پيامبر خدا (ص) سپاهش را به دشمن مى‌رساند و شترانشان را به غنيمت مى‌گرفت.
بايد به ياد داشت كه برترى كمّى در همه جنگها از آن سپاه رسول خدا (ص) نبود. در سريه حمزه سى نفر از رزمندگان اسلام در مقابل سيصد نفر از اهل مكه قرار گرفتند. در جنگ بدر سپاه اسلام ٣١٣ نفر و سپاه اهل شرك هزار تن بودند. در جنگ احد هفتصد نفر در مقابل سه هزار نفر و در احزاب سه هزار نفر در برابر ده هزار نفر قرار گرفتند، ولى در صحنه عمل، برترى نوعى با رسول خدا (ص) بود كه غزوه‌هاى حمراء الاسد، بدر الاخره و بنى مصطلق نمونه آنهاست. با وجود برترى كمّى دشمنان، پيامبر بزرگوار اسلام در چندين غزوه به پيروزيهاى شايانى نايل آمد كه از آن جمله مى‌توان از غزوه‌هاى بدر و حنين نام برد، گرچه اين پيروزيها مانع تلاش رسول خدا (ص) براى ارتقاى كيفى و كمى سپاه اسلام نبود. در برخى از غزوه‌ها نيز برترى كمّى با سپاه اسلام بود، مثل غزوه‌هاى بنى قريظه و غزوه بنى‌لحيان. شيوه پيامبر (ص) اين بود كه به چند قبيله يكجا حمله نمى‌كرد، و براى حصول به برترى كامل و فراگير از جنبه‌هاى مادى و معنوى، نيروهاى دشمن را تجزيه مى‌كرد. با همين ايده بود كه نيروهاى يهود يعنى بنى‌قينقاع، بنى‌نضير، بنى‌قريظه و خيبر را تجزيه كرد و با هر كدام جداگانه درگير شد. در غزوه احزاب با جدا ساختن بنى‌غطفان از سپاه يهوديان، قدرت دشمن را تجزيه كرد. در غزوه حنين نيز زمانى دشمن را مورد حمله قرار داد كه نيروهايش گرفتار تجزيه و پراكندگى شده بود.