مهم‌ترين اصول جنگ پيشگيرانه كه رسول خدا (ص) از آن استفاده مى‌كرد، اينها بودند:
سرعت، تحرك پنهانى، غافلگيرى، انتقال نبرد به زمين دشمن در زمان و مكان مناسب، دستيابى به اخبار دقيق، افزايش روحيه رزمندگان در برابر سپاه مهاجم، صرفه‌جويى در قوا و كاهش خسارت. چنانچه اين عوامل در سپاهى موجود باشد امكان پيروزى بر دشمن حتى با وجود برترى او فراهم است.
پيامبر اكرم (ص) جنگ پيشگيرانه را از غزوه بنى سُلَيم آغاز فرمود. هنگامى كه قبايل غَطَفان و سُلَيم نيروهايشان را در كنار آب «قَرقَرة الكُدْر» بسيج كرده بود، آنان را غافلگيرانه مورد حمله قرار داد و بر آنها پيروز گرديد و به قدرت و شوكتشان پايان بخشيد. همچنين در غزوه «ذى امر»، قدرت قبايل بنى ثعلبه، غطفان و محارب را با همان شيوه از ميان برداشت و به اين منظور شناسايى دقيق و رازدارى كامل را به كار گرفت. همچنين آن حضرت با رعايت اصل صرفه‌جويى در قوا، پيوسته نيرويى متناسب با نيروهاى دشمن اعزام مى‌نمود.
براى مثال، در نبرد «ذى امَرّ» شمار رزمندگان ٤٥٠ نفر بود، در حالى كه شمار آنان در غزوه پس از آن يعنى بُحران به ٣٠٠ تن كاهش يافت. همچنين آن حضرت به سلمة بن عبدالاسد مخزومى فرمان داد كه همراه با سريه‌اش به سرعت راه بيفتد و روز و شب حركت كند تا پيش از آماده شدن بنى‌اسد بر آنها دست يابد. به منظور غافلگير ساختن دشمن، فرمانده سپاه، زمان و سوى حركتش را مخفى مى‌داشت، شبانه حركت مى‌كرد و از بيراهه مى‌رفت و در سرزمين دشمن، زمان و مكان مناسبى را كه دشمن از آن غافل بود براى حمله برمى‌گزيد. براى مثال، در غزوه بنى مصطلق، هنگامى كه نيروهاى دشمن سرگرم آب دادن چارپايانشان بودند، در محل «مريسيع»، نزديك ساحل، به آنان هجوم برد.
٣- ٣. جنگ برق‌آسا رسول خدا (ص) هنگام استفاده از شيوه جنگ برق آسا، اين موارد را مد نظر داشت: تأثير روانى بر دشمن، سرعت در پيشروى و مانور، تمرينهاى عالى نظامى با تيراندازى و مسابقه و تحمل سختيها، تحقق غافلگيرى، تقويت تفكر هجومى سپاه خودى، پنهان‌كارى در همه عمليات مربوط به جنگ برق‌آسا، كاهش حجم عقبدار نيروهاى خودى به طورى كه تجهيزات و تداركات‌