تقويت مى‌كرد، مقاومت دشمن را از ميان مى‌برد، و اين باور را در او پديد مى‌آورد كه ياراى مقابله با چنان سپاهى را ندارد.
٢٠- ١. هشدار و تهديد پيش از جنگ‌ فرمانده كل سپاه اسلام پس از اعلان جنگ، پيكار با دشمن را به يكى از شيوه‌هاى زير آغاز مى‌كرد:
١. مستقيم؛ هنگامى كه در وضعيت جنگ دائمى با دشمن قرار داشت. پيامبر اين شيوه را با هدف پيشگيرانه به كار مى‌بست.
٢. تخ آيين نبرد در عصر پيامبر (ص) ١٢٥ ٢٨ - ١. تحليل نبردها در جبهه‌هاى جنگ ص : ١٢٣ ييرى؛ به اين معنا كه دشمن ميان جنگ و پذيرش اسلام مخير مى‌شد. در اين نوع جنگ براى رسيدن به مطلوب، يك هشدار واسطه قرار مى‌گرفت، و چنانچه بدان پاسخ مثبت داده نمى‌شد، وقوع جنگ حتمى بود، به همان سان كه در سريه عبدالرحمن بن عوف و خالد بن وليد به سوى دومة الجندل و بنى حارث روى داد.
٣. اعلام پايان پيمان؛ و اين در صورتى بود كه دشمن پيمانش را مى‌شكست. در اينجا نيز ضمن هشدار به دشمن موارد مكر و خيانتش به او گوشزد مى‌شد، مثل جنگ با گروههاى چهارگانه يهود.
رسول خدا (ص) سه نوع جنگ را به اجرا درآورد: يك نوع آن بدون هشدار قبلى بود، مثل جنگهايى كه با قبايل عربى دشمن، قريش و دشمنان خارجى داشت كه طى آنها گروههاى ياد شده در سرزمين خودشان با يك هجوم غافلگيرانه روبه‌رو شدند.
دو نوع ديگر جنگ، (تخييرى و اعلام پايان پيمان) با هشدار قبلى همراه بود. مخير كردن ميان جنگ و پذيرش اسلام شيوه‌اى بود كه پيامبر اكرم (ص) با بيشتر دشمنانش آن را دنبال كرد. وى به اين شيوه بيشتر متمايل بود و دوست مى‌داشت كه شاهدِ اسلام آوردن همه مردم باشد. جنگ با اعلام پايان پيمان تنها با يهوديان ساكن مدينه و اطراف آن دنبال گرديد. با آنكه براساس يك پيمان ملى كه براى دفاع از مدينه بسته شد، يهوديان جزو شهروندان به شمار آمدند، ولى آنها پيمان شكنى كرده و آغاز به توطئه‌چينى كردند. رسول خدا (ص) به بنى قينقاع و همچنين بنى نضير هشدار داد و با فرستادن پيكى از آنان خواست كه طى ده روز جلاى وطن كنند، ولى يهوديان در اين مهلت پاسخى نداده، هشدارها را نديده گرفتند و در نتيجه جنگ روى دارد.