آيين نبرد در عصر پيامبر(ص)

آيين نبرد در عصر پيامبر(ص) - ضاهر وتر - الصفحة ١٥٠

زمينهاى زراعتى زيادى را از آنان به غنيمت بگيرد. منبع ديگر، قبايل عربى مخالف بودند كه سپاه اسلام موفق شد شمارى گوسفند، شتر و اسب از آنها به غنيمت بگيرد. تأمين نيازمنديهاى مادى سپاه از طريق همين غنائم بود.
٦- ٢. اسيران‌ اسيران، آن دسته از سپاهيان دشمن هستند كه مى‌رزمند و يا در حكم رزمنده هستند و زنده به دست سپاه اسلام گرفتار مى‌شوند.
اسير با توجه به مصالح عاليه دولت اسلامى يا كشته مى‌شود «١»، يا به ازاى پرداخت مال يا بدون پرداخت مال آزاد مى‌گردد و يا به اسارت مى‌رود.
رسول خدا (ص) پس از جنگ بدر به قتل عقبة بن مُعيط و نَضر بن حارث و پس از احد به قتل عمرو جمحى، شاعر جاهلى، فرمان داد و پس از محاصره بنى‌قريظه، فرمان قتل آنها را صادر كرد. «٢» برخى از اسيران بدر سر بها پرداختند و شمارى از آنها كه سواد داشتند، ولى تهيدست بودند به ازاى آزادى خود ده تن از كودكان مدينه را با سواد كردند. دو تن از اسيرانى كه در سريه عبداللّه بن جحش اسير شدند، با پرداخت سر بها آزاد گشتند.
پس از قرارداد صلح حديبيه، اسيران قريش و مسلمانان با يكديگر مبادله شدند. رسول خدا (ص) زنى از بنى كلاب را به ازاى آزادسازى مسلمانانى كه پس از اعزام سريه ابوبكر به اسارت آن قبيله درآمده بودند، آزاد فرمود. نيز آن حضرت بر شمارى از اسيران بدر مثل ابوعزه (عمرو) جمحى به دليل تهيدستى، و ابوالعاص بن ربيع منت نهاد و آزادشان فرمود.
همچنين اسيران بنى مصطلق و ثمامة بن أثال حنفى- كه در سريه محمد بن مسلمه براى تأديب بنى بكر به اسارت درآمده بود- و مردى از بنى ثعلبه- به علت اينكه پس از اسارت در سريه ابوعبيدة بن جراح براى انتقام از بنى ثعلبه اسلام آورد- از ديگر كسانى بودند كه به وسيله رسول خدا (ص) آزاد گرديدند.