١. تأمين آزادى مانور و حركت نيروهاى خودى و جلوگيرى از تحركات و مانور دشمن.
٢. قرار گرفتن خورشيد در پشت رزمندگان، مانند نبرد بدر و ديگر نبردها.
٣. وجود تكيه‌گاهى در پشت سر رزمندگان، مانند نبرد احد.
٤. انتخاب منطقه استقرار در نزديكى آب و راه.
٥. دسترس بودن علوفه و چراگاه.
٦. بهداشت مناسب.
٧. سخت بودن زمين رزم به طورى كه امكان مبارزه بر روى آن وجود داشته باشد.
٨. دورى از تيررس دشمن، همانند غزوه‌هاى بنى نضير و بنى قريظه و خيبر.
٩. جلوگيرى از امدادرسانى به دشمن.
١٠. بستن راههاى وصول نيروهاى كمكى دشمن.
١١. تأمين اختفا و استتار نيروى خودى.
١٢. مشرف بودن بر نيروهاى خودى.
١٣. و در عين حال مراقبت و زير نظر گرفتن تحركات دشمن.
پيامبر اكرم (ص) به منظور اشراف كامل و اداره جنگ، مقر فرماندهى را در نقطه‌اى بلند قرار مى‌داد. همچنين نيروها را متناسب با مأموريتهاى رزمى به طور جداگانه- مانند سواران، پياده‌ها، گروههاى شناسايى، پيشقراولان، تيراندازان، عقبدار (مقر فرماندهى عقب) و ديگران- در روى زمين گسترش مى‌داد.
كارهايى كه در منطقه استقرار انجام مى‌گرفت، اينها بودند:
١. سان ديدن از نيروها.
٢. رژه سپاه.
٣. استقرار نيروها و وسايل جنگى.
٤. تنظيم صفوف.
٥. تعيين مأموريتهاى جنگى.
٦. تعيين نگهبانهاى مورد نياز، بويژه در مقرهاى فرماندهى.
٧. تعيين فرماندهان صفوف و تشكيلات، مثل فرماندهان و نگهبانان مقرها.