تدريجى رشد كند، به‌گونه‌اى كه با گذشت زمان قدرت رويارويى با دشمن قوى‌تر را پيدا مى‌كرد.
سپاه اسلام در جنگ بنى قينقاع- در مقايسه با فتح خيبر كه پس از آن صورت گرفت- به امكانات تداركاتى اندك دست يافت. به همين ترتيب در جنگهاى بعدى امكانات تداركاتى به دست آمده رو به فزونى نهاد. همچنين در پيكار با دشمن بر اسلوب‌هايى تكيه كرد كه به امكانات فراوان نياز نداشتند، مثل جنگ پيشگيرانه، جنگ برق‌آسا و انقلابى كه به روحيه عالى، سرعت زياد در هجوم، آمادگى استوار اعتقادى، بسيج كامل همگانى و رعبى وحشت‌انگيز كه بر دل و جان دشمنان مسلط باشد، نيازمند بودند.