پيامبر (ص) از هرگونه حركتى كه موجب آگاهى دشمن مى‌شد و يا او را از نزديك شدن سپاه اسلام باخبر مى‌ساخت، جلوگيرى مى‌كرد، مانند غزوه خيبر كه مانع تك‌روى و حركت يكى از رزمندگان در جلوى سپاه گرديد.
آن حضرت استفاده از اشياى درخشان در اثناى حركت و عبور از جاهاى مسكونى را ممنوع ساخت، مثل غزوه‌هاى بدر، و بنى‌سليم، و سريه‌هاى عبداللّه بن حجش، و على بن ابى‌طالب بر سر بنى سعد.
از فرمانهاى رسول خدا (ص) به سپاه اسلام اين بود كه راههاى خالى از سكنه را بپيمايند، چنان‌كه خود در غزوه‌هاى بنى‌سليم و بحران از يك راه صحرايى حركت كرد. عمرو بن عاص نيز در غزوه ذات السلاسل براى سركوبى بنى قضاعه چنان راهى را پيمود.
پيامبر خدا (ص) به پنهان‌سازى و حفظ اخبار نظامى فرمان مى‌داد، همانند غزوه فتح، سريه عبدالله بن جحش، سريه ابوقتاده و آن حضرت با انجام عمليات فريبنده، دشمن را نسبت به نيات هجومى خود گمراه مى‌ساخت، مانند دو غزوه بنى لحيان و دومة الجندل. همچنين مردم مكه و فرماندهان اين شهر در غزوه فتح سرگردان مانده بودند كه آن حضرت قصد كجا را دارد؟ نجد، هوازن يا جاى ديگر؟! آنان به شدت سرگردان شده بودند و امر بر آنها مشتبه گرديده بود.
پيامبر خدا (ص) جاسوسان و عناصر اطلاعاتى دشمن را دستگير و از انتقال اخبار جلوگيرى مى‌كرد، از جمله در غزوه‌هاى بدر، دومة الجندل، بنى مصطلق. در غزوه فتح جاسوسان هوازن را پيش از ورود به مكه، و در غزوه خيبر، جاسوسى از قبيله اشجع را كه به نفع دشمن خبر تهيه مى‌كرد، دستگير كرد.
٢. اهداف رسول خدا (ص) از شناسايى‌ عمليات شناسايى رسول خدا (ص) بر هدفهاى زير متمركز بود:
١- ٢. قصد يكى از راههاى كشف مقاصد دشمن، اقامت دائم برخى از عناصر اطلاعاتى رسول خدا (ص) در كنار دشمن بود، مانند اقامت عباس بن عبدالمطلب در ميان مكيان. گاهى از خدعه يا توريه‌